مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٥

در نعت شاه اوليا على ( ع )

كه چون اين سرخ رو سر سبز ره شد * سپيد و زرد بر چشمش سيه شد

زهى صدرى كه تا بنياد دين بود * دلش اسرار دان و راه بين بود

ز طفلى تا كه خود را پير كردى * برين دنياى دون تكبير كردى

چو دنيا آتش و تو شير بودى * از آن معنى ز دنيا سير بودى

اگر چه كم نشيند گرسنه شير * نخوردى نان دنيا يك شكم سير

از آن جستى به دنيا فقر و فاقه * كه دنيا بود پيشت سه طلاقه

الا يا در تعصب جانت رفته * گناه خلق با ديوانت رفته

ز نادانى دلى پُر زرق و پُر مكر * گرفتار على گشتى و بوبكر

گهى اين يك بود نزد تو مقبول * گهى آن يك شود از كار معزول

گرين يك به ، گر آن ديگر ترا چه * چو تو چون حلقه‌اى بر در ترا چه

همه عمرت درين محنت نشستى * ندانم تا خدا را كى پرستى

ترا چند از هوا راه خدا گير * خدايت گر ازين پرسد مرا گير

يقين دانم كه فردا پيش حلقه * يكى گردند هفتاد و دو فرقه

چه گويم جمله گر زشت ار نگويند * چو نيكو بنگرى جويان اويند

خدايا نفس سركش را زبون كن * فضولى از دماغ ما برون كن

دل ما را به خود مشغول گردان * تعصّب جوى را معزول گردان « 5 »

دين اگر خواهى سخن را راست گو * باش تابع بر امام راستگو

شهسوار لو كشف شير خدا * از خدا دانى جهان را رهنما

آن امامى كو به حق اسرار گفت * گفت با منصور و هم با دار گفت

مصطفى سرّ خدا با او بگفت * از حقايق ذرّه‌اى كى او نهفت

مصطفى اسرار حق از وى شنفت * هم از او بشنيد و هم با او بگفت

او همىدانست سرّ من لدن * ز آن همى فرمود ز اسرار او سخن

سرّ اسرار خدايى او بود * نور انوار عطايى او بود

سرّ اسرار محمّد دان كه اوست * خود بدانستى كه آخر هم خود اوست

( 5 ) . اسرار نامه ، صص 27 - 28 .