مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٤

فى فضيلت امير المؤمنين على رضى اللّه عنه

على ( ع ) مىرفت روزى گرمگاهى * رسيد آسيب او بر مور راهى

مگر آن مور زد پايى و دستى * ز عجزش در على ( ع ) آمد شكستى

بترسيد و بغايت مضطرب شد * چنان شيرى ز مورى منقلب شد

بسى بگريست ، حيلت كرد بسيار * كه تا آن مور باز آمد به رفتار

شبانگه مصطفى ( ص ) را ديد در خواب * به دو گفت اى على ( ع ) در راه مشتاب

كه دو روز از پى يك مور دايم * ز تو بود آسمان‌ها پر مظالم

نباشى از سلوك خويش آگاه * كه مورى را كنى آزرده در راه

چنان مورى كه معنى دار بودست * همه ذكر خدايش كار بودست

على ( ع ) را لرزه بر اندام افتاد * ز مورى شير حق در دام افتاد

پيمبر گفت خوش باش و مكن شور * كه نزد حق شفيعت شد همان مور

كه يارب قصد حيدر در ميان نيست * اگر خصمى من بود اين زمان نيست

جوانمردا بدان كز درد دين بود * كه با مورش چنان شيرى چنين بود « 4 »

سوار دين پسر عم پيمبر * شجاع صدر صاحب حوض كوثر

به تن رستم سوار رخش دلدل * به دل غوّاص درياى توكّل

على القطع افضل ايّام او بود * على الحق حجة الاسلام او بود

منادى سلونى در جهان داد * به يك رمز از دو عالم صد نشان داد

چنين بايد نماز از اهل رازى * كه تا باشد نماز تو نمازى

چنان شد در نماز از نور حق جانش * كه از پايى برون كردند پيكانش

نمازش چون چنين باشد گزيده * به الحمدش چنان گردد بريده

ز جودش ابر دريا پرتوى بود * به چشمش عالمى پُر زر جوى بود

تو اى زر زرد گرد از نااميدى * تو نيز اى سيم مىكن اين سپيدى

( 4 ) . شعر فارسى ، ص 105 .