مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢١

شهر علم را حيدر دَرَست

كه برون آرد از قدم ، پيكان * كه همان بود مر و را ، درمان

زود ، مرد جرايحى چو بديد * گفت : بايد به تيغ ، باز بريد

تا كه پيكان مگر پديد آيد * بستهء زخم را كليد آيد

هيچ طاقت نداشت با دَمِ گاز * گفت : بگذار تا به وقتِ نماز

چون شد اندر نماز ، حجّامش * ببريد آن لطيف اندامش

جمله پيكان ازو برون آورد * و او شده بى خبر ز ناله و دَرد

چون برون آمد از نماز ، على * - آن مر او را خداى خوانده ولى -

گفت ، كمتر شد آن الَم ، چون است ؟ * وز چه جاىِ نماز ، پر خون است ؟

گفت با او ، جمالِ عصر ، حُسَين * آن بر اولادِ مصطفى شده زَين

گفت : چون در نماز رفتى تو * برِ ايزد فراز رفتى تو ،

كرد پيكان برون ز تو ، حجّام * باز ناداده از نماز ، سلام

گفت حيدر ، بخالِق الاكبر ! * كه مرا زين الَم نبود خبر

اى شده در نماز ، بس معروف * به عبادت برِ كسان موصوف ،

اين چنين كن نماز و شرح بدان * ورنه برخيز و خيره ريش ملان

چون تو با صدق در نماز آيى * با همه كامِ خويش باز آيى

ور تو بى صدق ، صد سلام كنى * نيستى پخته ، كارِ خام كنى

يك سلامت دو صد سلام ارزد * سجدهء صدق ، صد قيام ارزد

كان نمازى كه عادتى باشد * خاك باشد كه باد برپا شد « 5 »

شهر علم را حيدر دَرَست

شهر علم را حيدر دَرَست

بحر پر كشتىست ، ليكن جمله در گرداب خوف * بى سفينه نوح نتوان چشم معبر داشتن

گر نجات دين و دل خواهى همى تا چند ازين * خويشتن چون دايره بى پا و بى سر داشتن

من سلامت خانهء نوح نبى بنمايمت * تا توانى خويشتن را ايمن از شر داشتن

شو مدينه علم را در جوى و پس در وى خرام * تا كى آخر خويشتن چون حلقه بر در داشتن

چون همى دانى كه شهر علم را حيدر ، درست * خوب نبود جز كه حيدر مير و مهتر داشتن

مر مرا بارى نكو نايد ز روى اعتقاد * حق زهرا بردن و دين پيمبر داشتن

( 5 ) . آب آتش افروز ، ص 38 .