مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠

قصّهء امير المؤمنين على ( ع )

نورِ علمش چشندهء كوثر * نارِ تيغش كشندهء كافر

آمد از سِدره ، جبرئيلِ امين * لا فتى كرده مرو را تلقين

ذوالفقارى كه از بهشت ، خداى * بفرستاده بود ، شرك زداى

آوريدش به نزدِ پيغمبر * گفت : كاين هست بابتِ حيدر

تا به دو دينت آشكار كند * لشكرِ كفر ، تار و مار كند

مصطفى داد مرتضى را ، گفت : * كه به دين آر ، دين ، برون ز نُهفت

نه جگر بود داعيهء مرديش * نه ظفر باعث جوانمرديش

آن چنان آخت او ز باغى كين * كايچ تاوان نبُد ورا در دين

چون نه از خشم بود ، از ايمان بود * آز و كافر كُشيش يكسان بود

آلِ ياسين شرف به دو ديده * ايزد او را به علم بگزيده

نايب مصطفى ، به روز غدير * كرده در شرع ، مرو را به امير

به فصاحت چو او سخن گفتى * مستمع زان حديث ، دُر سُفتى

مُحرم او بوده كعبهء جان را * مَحرم او بوده سرّ يزدان را

صدفِ صد هزار بحر ، دلش * شرفِ صد هزار عرش ، گِلش

مصطفى را مطيع و فرمانبر * همه بشنيده رمزِ دين يكسر

بهرِ او گفته مصطفى به إله * كاى خداوند : « والِ مَن والاه »

كدخداى زمانه ، چاكرِ او * خواجهء روزگار ، قنبرِ او

مصطفى از براى جان و تنش * - نه ز بهرِ كلاه و پيرهنش -

نام او كرده از ولايتِ علم * على از علم و بو تراب از حلم

در سراى فنا و كشورِ دين * حيدرِ مُلك بود و كوثرِ دين

دلِ او عالم معانى بود * لفظِ او آبِ زندگانى بود

تنگ از آن شد بر او جهانِ ستُرگ * كه جهان تنگ بود و مرد ، بزرگ « 4 »

قصّهء امير المؤمنين على ( ع )

قصّهء امير المؤمنين على ( ع )

در احُد مير حيدرِ كرّار * يافت زخمى قوى در آن پيكار

ماند پيكانِ تير در پايش * اقتضا كرد آن زمان ، رايش ،

( 4 ) . حديقة الحقيقه و شريعة الطريقة ، صص 245 - 255 .