مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٩

ستايش امير المؤمنين على ( ع )

تا نه بگشاد علمِ حيدر در * ندهد سنّت پيمبر بَر « 3 »

ستايش امير المؤمنين على ( ع )

ستايش امير المؤمنين على ( ع )

آن ز فضل آفت سراى فضول * آن علمدار و علم دار رسول

آن سرافيل سرفراز از علم * ملك الموت ديو آز از حلم

آن فدا كرده از ره تسليم * هم پدر هم پسر چو ابراهيم

آن كه در شرع تاج دين او بود * و آن كه تاراج كفر و كين او بود

حكم تسليم را خليل به شرط * درگه شرع را وكيل به شرط

نشنيده ز مصطفى تأويل * گشته مكشوف بر دلش تنزيل

مصطفى چشم روشن از رويش * شاد زهرا چو گشت وى شويش

شرف چرخ تيز گرد او بود * در حديق و حديد مرد او بود

باغ سنت به امر نو كرده * هر چه خود رُسته بود خو كرده

هرگز از خشم هيچ سر نبريد * جز به فرمان حسام برنكشيد

خيبر از تيغ او خراب شده * سرِ آبش همه سراب شده

هرگز از بهر بدره و بَرده * خلق را خصم خويش ناكرده

هر عدو را كه در فكند از پاى * در زمان مالكش ببرد از جاى

وان كه را زد به ضربِ دين آراى * نام بر دستش و زننده خداى

نامش از نام يار مشتق بود * هر كجا رفت همرهش حق بود

فخر از آل صخر بربوده * رستخيزى به نقد بنموده

خواب و آرام مرّه و عنتر * كرده در مغز عقل زير و زبر

از درِ كفر ، گل برآرنده * درِ دين را نگاه دارنده

به دو تيغ ، آن هِزَبرِ دين ، بى ميغ * كرده اسلام را همه يك تيغ

به دو تيغ ، او ، به ذوالفقار و زبان * كرده يك تيغ ، همچو تير ، جهان

بود تيغى ، زبان گوهر پاش * كه به دو كرده علمِ عالم ، فاش

ديگرى ذو الفقارِ بُرّان بود * كافتِ جانِ شير غُرّان بود

زان دو تيغِ كشيده در عالم * شرع را كرده همچو تير و قلم

( 3 ) . شعر فارسى ، صص 14 - 15 .