مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٥

ناصر خسرو قباديانى ( 394 - 481 ه . ق . )

آنها كه بريشان ما را همه هموار * ميراث نياييم كه ميراث نيااند

آنها كه چو محراب شريفند و مقدّم * ديگر به صفا جمله وضيعند و ورااند

حجّاج و كريمان و حكيمان جهانند * ويشان به رهِ حكمت قبلهء حكمااند

كعبهء شرف و علم خفيّات كتابست * ويشان به مثل كعبهء ركن‌اند و صفااند

زيشان به هر اقليم يكى تند زبانيست * گويا به صلاح گُرُهى كز صلحااند

بر اهل ولا ابر صلاحند و بر آنهاك * نه اهل ولااند مَثَل باد بلااند

كوهيست به هر كشور از ايشان كه از اين خلق * آنها كه نبينند نه از اهل ولااند

كوهى كه بر و چشمهء پاك آب حياتست * نخجير درو مؤمن و كبگان علمااند

كوهيست به يمگان كه بيبنند گروهيش * كز چشم حقيقت سپرِ سرّ صفااند

كوهى كه درو نور الهيست جواهر * آنها كه همى جويند جوهر به كجااند ؟

زين گوهر باقى نكند هيچ كسى قصد * كز كور دلى شيفته بر دار فنااند

آنست مرا كز دل با من به مِرا نيست * آنها كه نه مرااند كه با من به مِرااند

در گردِ دل من به مِرا هرگز ره نيست * پاكيزه كه بى هيچ مِرااند مرااند

مر گوهر با قيمت و با فضل و بها را * اين‌ها نه سزااند كه بى قدر و بهااند

از عدل و صوابست بقازاده و اين‌ها * نه اهل بقااند كه بر جور و خطااند

پشّه ز چه يك روز زيد ، پيل دو صد سال ؟ * زيرا ز پشه پيلان در رنج و عنااند

عدليست عطا ز ايزد ما را و ز دوزخ * آنند رها كز درِ اين شهره عطااند

گر عادلى از طاعت بگزار حق وقت * بنگر به بصيرت كه در اين جا بصرااند

وانها كه ندانند به طاعت حق روزى * بر جور و جفااند نه بر عدل و وفااند

يا رب ، چه شد آن خلق كه بر آل پيمبر * چون كژدم و مارند و چو گرگان و قلااند ؟

اين‌ها كه همى دشمن اولاد رسولند * از مادر اگر هرگز نايند روااند

دانم كه رها يابد از دوزخ ابليس * گر ز آتشْ اين قوم بدين فعل رهااند

دانم كه بدين فعل كه مىبينم هر چند * گويند تراايم حقيقت نه ترااند

آنها كه ترااند ز فعل بد اين‌ها * درمانده و دل خسته و با درد و بكااند

دانند كه در عالم دين شهره لوائيست * پنهان شده در سايهء اين شهره لوااند

آن شمس كه روزيش بر آرى تو ز مغرب * از فضل تو خواهنده مرو را به دعااند

تا جاى پدر بازستانند ز ديوان * اين‌ها كه سزاى صلوات‌اند و ثنااند

اى امّت برگشته ز اولاد پيمبر * اولاد پيمبر حَكَم روز قضااند