مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١١

فردوسى ( حدود 329 - 411 يا 416 ه . ق . )

دلت گر به راه خطا مايل است * ترا دشمن اندر جهان خود دل است

نباشد به جز بى پدر دشمنش * كه يزدان به آتش بسوزد تنش

هر آن كس كه در جانش بغض على ( ع ) است * از او زارتر در جهان زار كيست

نگر تا ندارى به بازى جهان * نه بر گردى از نيك پى همرهان

همه نيكيت بايد آغاز كرد * چو با نيكنامان بوى همنورد

از اين در سخن چند راندم همى * همانا كرانش ندانم همى

ازو بر روان محمد ( ص ) درود * به يارانش بر هر يكى برفزود

سر انجمن بد ز ياران على * كه خوانند او را على ولى

همه پاك بودند و پرهيزكار * سخن‌هايشان برگذشت از شمار

اگر در دلت هيچ حب على است * ترا روز محشر به خواهش ولى است « 3 »

( 3 ) . همان ، صص 113 - 115 .