مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٧

بندار رازى ( - 401 يا 433 ه . ق . )

خواجه كمال الدّين بندار از اماجد و فضلا و مشاهير شعراست . ظهير الدّين فاريابى و ديگران وى را مدح گفته‌اند و در مدح امير مجد الدولهء ديلمى قصيده‌ها گفته است .

گويند صاحب بن عبّاد در تربيت بندار سعى وافى مبذول داشته ، گر چه ديوانش در دست نيست ولى به عربى و فارسى و ديلمى شعرها گفته است . « 1 »

بندار كتابى در لغت به اسم منتخب الفرس دارد . وى از شاعران بزرگ آل بويه و از مختصّان صاحب بن عباد است . « 2 »

شايد بتوان بندار رازى را يكى از نخستين منقبت سرايان زبان فارسى دانست كه دو بيتى زير از او برجاى مانده است :

تا تاج ولايت على بر سر مه * هر روج مرا خوش‌تر و نيكوتر مه

شكرانه اين كه مير دين حيدر مه * از فضل خدا و منّتِ مادر مه « 3 »

قطعهء زير :

از مرگ حذر كردن دو روز روا نيست * روزى كه قضا باشد و روزى كه قضا نيست

روزى كه قضا باشد كوشش نكند سود * روزى كه قضا نيست درو مرگ روا نيست

كه ترجمه وارى از دو بيت منسوب به حضرت امير ( ع ) از ملك الكلام بندار رازى است .

همين مضمون را ابن يمين فريومدى هم گفته است . ( ر ك : ديوان / 400 ) . « 4 »

( 1 ) . گلزار جاويدان ، ج 1 ، ص 216 . ( 2 ) . تاريخ نظم و نثر ، ج 1 ، ص 23 و ج 2 ، ص 715 . ( 3 ) . تجلّى قرآن و حديث در شعر فارسى ، صص 41 - 42 . ( 4 ) . تاريخ محمّدى ، ص 11 ( به نقل از مجمل فصيحى ، بخش 2 ، ص 163 ؛ قصران ، ج 1 ، ص 577 ) .