مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٩

رايت آزادى

روييد از كران افق شاخسار نور * و آن شاخه‌هاى نور كران تا كران دويد

سرخ و بنفش و زرد ، بسى گونه گونه نقش * شد در درون آينهء آسمان پديد

پنداشتى كه باد به درياچه‌اى كبود * يك خرمن از شقايق وحشى پراكنيد

خورشيد تافت شعله‌ور از بستر افق * چون كوره‌اى كه دم به دم آهنگرش دميد

گفتى مگر كه كاوهء گيتى به خاوران * از كوره ، گوى شعله‌ور سرخ بركشيد

اى بس شراره‌ها كه چو پيكان خون‌فشان * زى آسمان ز كورهء خورشيد برجهيد

قوى سپيد صلح ز خاور گشود بال * زاغ سياه شب به سوى باختر رميد

با سوزن طلايى امواج ، آفتاب * زرّينه حله‌ها به سر نخل‌ها تنيد

بر كوه و دشت وادى گستردهء حجاز * خورشيد صبح پرده زربفت گستريد

بوسيد آفتاب سر و روى كعبه را * كامروز كعبه داشت به ديدار حق نويد

گرد حريم قدس ، چنان روزهاى پيش * جمعى بدند يكسره در گفت و در شنيد

آن جا كه جان جهانى نهفته داشت * از التهاب شوق نيارست آرميد

زيرا كه روى دامن آن گلبن عفاف * مىخواست تازه غنچهء توحيد بشكفيد

برد التجا به كعبه كه اى آستان پاك * يارم چگونه از نظر مردمان رهيد ؟

ديوار كعبه كرد دهان با خروش باز * كاين خانه جاى تست كه آرى گهر پديد

پا هشت در درون سرايى كه غير از او * دست كسى به ساحت پاكش نمىرسيد

شد در درون كعبه و ديوار شد به هم * چونان كه بد نخست به ستوارى حديد

واشد ز طاق عرش كلاف سپيد نور * تابيد روى كعبه چنان هاله‌اى سپيد

پنداشتى كه خيل ملك از سرير عرش * تا بر فراز بارگه كعبه صف كشيد

استاد انتظار به محراب آرزو * وز ديدهء اميد ، سرشك دعا چكيد

برقى زد و به دامن گلبن دميد گل * و آن گلبن از وديعهء هستى بيارميد

شد در درون سينهء هستى نفس گره * تا از لبان طفل شميم نفس دميد

باليد كعبه از شرف و بانگ تهنيت * از ساكنان عرش به گوش جهان رسيد

بادى غريب همچو نسيم خيال دوست * دامن كشيد و نرم بر آن باديه وزيد

خورشيد چون سه روز غروب و طلوع كرد * در جادوى سياهى و از بسترى سپيد

ديوار كعبه ، بدرقه را ، كرد سينه باز * چونان صدف كه گوهر خود را كند پديد

مادر برون شد از حرم و كودكش به بر * وز اين شگفت حادثه ، حيرت ، لبان گزيد

اينست آن كه تا به وجود آمد از عدم * گفتى خداى ، دانش و آزادى آفريد