مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٧

شاهكار خلقت

تو شاهكار دستگه آفرينشى * عنوان نامهء شرف و فضل و بينشى

رخشنده گوهر عظمت را تو مخزنى * اسرار بىكرانهء حق را تو معدنى

در چرخ هستى و افق تيرهء حيات * مهتاب روحپرور و خورشيد روشنى

بىچهرهء تو گلشن عالم صفا نداشت * اى سرخ گل ، تو زينت اين نغز گلشنى

هر يك ز انبيا ز كمالات ايزدى * دارند خوشه‌اى و تو دارى خرمنى

اين داد را نديد دگر چشم روزگار * كُشتى چراغ را ز پى حفظ روغنى

تنها ترا سزاست خلافت كه جاودان * پاكيزه روح و پاكدل و پاكدامنى

موسى كه داشت آرزوى ديدن خدا * گو بنگرد ترا كه نئى از خدا جدا

شاها چو پا به دوش پيمبر گذاشتى * از ممكنات پاى فراتر گذاشتى

شيرى چو ديد از تو گه شيرخوارگى * مادر به خنده نام تو حيدر گذاشتى

شستى تو زنگ كفر ز آيينهء جهان * شمشير بسكه بر سر كافر گذاشتى

اسلام يادگار تو و رنج‌هاى توست * كو را ز خاك بر سر اختر گذاشتى

آن شب كه زد به دور نبى حلقه صد بلا * تنها تو پاى خويش به چنبر گذاشتى

باشد دل تو مركز توحيد و معرفت * اسرار حق به سينهء تو اندر گذاشتى

همّام را نمى چو بدادى ز بحر راز * جاويد مست گشت و نيامد به هوش باز « 2 »

( 2 ) . على ( ع ) در شعر و ستايش فارسى ، صص 63 - 64 .