مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٢

عشق آمد و مدحت على گفت

اى چهر تو آبروى اسلام * وى مهر تو آبروى قرآن

تحرير تو رازگوى هستى * تقرير تو بازگوى قرآن

تو بو الحسنى تو مرتضايى * تو جلوهء حق تو مصطفايى

اى جان جهان و جان هستى * وى زنده به تو روان هستى

جولانگه نور دلفريبت * جولانگه بىكران هستى

هستى است به مدحتت سخنگوى * گفتار تو ترجمان هستى

جاويد شده به يمن بودت * اين هستى جاودان هستى

اى ماه به شامگاه گيتى * اى مهر به آسمان هستى

روشن به عنايت خدايى * از چهر تو اختران هستى

اى مشعل دلفروز ايمان * شمشير خدا به دست يزدان

اى شمع ولايت محمد * نور دل و آيت محمّد

با فرّ و شكوه آسمانى * در دست تو رايت محمّد

وه وه كه چه دلپذير گويد * لعل تو حكايت محمّد

ز آغاز و نهايت تو پيدا * آغاز و نهايت محمّد

خواهد ز خدا دل پريشان * مهر تو حمايت محمّد

هم در كنف حمايت تو * در ذيل عنايت محمّد

اى امر تو چيره بر شب و روز * وى خيل تو بر ستاره پيروز

اى از بر سدره پر گرفته * جز حق ز همه نظر گرفته

يك سَر همه حق شده همه عشق * تا شاهد حق به بر گرفته

شمشير خدا و دست ايمان * بر خرمن شرك درگرفته

و آن تيغ درخش بار گلگون * هر دم ز كف سحر گرفته

چو مهر كشيده سَر ز خاور * تا آن سوى باختر گرفته

از چرخ براى رايت تو * آفاق به زير پر گرفته

اى صبح فروغ بخش اسلام * با ذكر توايم بام تا شام