مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٧

به مناسبت ميلاد حضرت مولا على ( ع )

زبان به تكبير حق گشود آن شهريار

حبيب ، محبوب را چو ديد چون گل شكفت * دُرّ سخن را سپس آن دُر ناسفته سُفت

غنچهء لب را على ز شوق بگشود و گفت * براى ختم رسل ز رازهاى نهفت

سرّ نهان را عيان كرد بَرِ رازدار

چند زنى اى حكيم دم از حدوث و قِدَم * وجه خداى قديم جلوه نمود از حرم

زد به كتاب وجود كلك مشيّت رقَم * كه شد عيان در جهان وجودبخش عدم

به چشم حق بين ببين صورت صورت نگار

برون شده كاف و نون از لب گوياى او * نُه فلك افراشته دست تواناى او

نيست كسى در جهان همسر و همتاى او * ما به وجود آمديم بهر تماشاى او

از پى زلف و رخش گردد ليل و نهار

چو شد صداى على ( ع ) بلند روز الست * بهر ولايش خداى با همه ميثاق بست

سعيد شد هر كه او به عهد شد پاى بست * گشت شقى آن كه او رشتهء پيمان گسست

قسمت اين شد بهشت ، نصيب آن گشت نار

على ( ع ) خدا را بود مظهر ذات و صفات * هم او بود دست حق ، هم او بود عين ذات

بسته به زلفش بود سلسلهء كائنات * هستى از او يافته تمامى ممكنات

بوده و باشد على ( ع ) چرخ جهان را مدار

قلزم هستى نمى از نم اعطاى اوست * فروغ روى وجود ز نور سيماى اوست

چه پرسى از جاى او ، در همه جا ، جاى اوست * سرمهء چشم مَلَك خاك كف پاى اوست

كرده ز جان اوليا به بندگيش افتخار

در صدف « كُنْتُ كَنْز » گوهر رخشنده بود * در فلك « لَوْ كُشِف » اختر تابنده بود

خواهى اگر وصف او ، خداى را بنده بود * بندگى حق نمود تا به جهان زنده بود

ز بندگى عاقبت گشت خداوندگار

بر همه اهل جهان سيّد و سرور على ( ع ) است * در ره دين خدا هادى و رهبر على ( ع ) است

دشمن بيداد و جور فاتح خيبر على ( ع ) است * يار ستمديده و خصم ستمگر على ( ع ) است

نبود او را به دهر غير عدالت شعار

سرور اهل سما رهبر اهل زمين * اختر برج حيا گوهر دُرج يقين

لنگر فُلك بقا معنى ماء مَعين * داور روز جزا مهيمن يوم دين

قسيم خلد و جحيم ، شفيع روز شمار