مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٨

محراب خونين

او به ره گمكردگانت رهنماست * وز پى هر مشكلى مشكل‌گشا است

ما به آواى على خو كرده‌ايم * درك تسبيح تو از او كرده‌ايم

گر چه هر شب گوهر جان تافتيم * راز تقديس تو در او يافتيم

ثابت و سيار كاندر بزم ماست * با على در نيمه شب‌ها همنواست

يا رب از دشمن نگهداريش كن * فتنه در مسجد بود ، ياريش كن

وز دگر سو بو تراب اندر دعا * دست‌ها برداشته سوى خدا

كاى خدا ، اى مالك جان على * اى ز تو سرشار ايمان على

اى اميد عاشقان دردمند * بيش از اين در بر رخ عاشق مبند

مرغ جانم را ز تن پرواز ده * رخصت وصلم در اين شب بازده

من نيى از نيستان ببريده‌ام * من گلى از شاخساران چيده‌ام

طاير قدسم اسير خاكيان * باز خواهم صحبت افلاكيان

خسته دارد جانم اين رويين قفس * بسته دارد غم مرا راه نفس

در كف امشب خط آزاديم ده * با لقاى خويشتن شاديم ده

از مناجات امير المؤمنين * آسمان بگريست بر حال زمين

از زلال اشك چشم اختران * غرق شبنم شد كران تا بيكران

سر نهاده بو تراب اندر تراب * بود غرق شوق و شور و التهاب

محو جانان بود و از خود بىخبر * كامدش شمشير زهرآگين به سر

غنچهء لب‌هاى او از هم شكفت * نغمهء « فزت و رب الكعبه » گفت

طاير دل را قفس بشكسته ديد * مرغ جان از دام تن وارسته ديد

بانگ « عبدى ارجعى » را گوش كرد * باده از جام شهادت نوش كرد

ذكر « انّا للّه » اش بر لب گذشت * طاير جانش ز مرز شب گذشت

نقش شد بر فرش محرابش ز خون * جملهء انا اليه راجعون

درد عاشق را بود درمان ز دوست * اى خوش آن درمان كه در آن درد اوست

اى خوشا جان باختن در راه عشق * ترك سر كردن به قربانگاه عشق

چون خليل از وصل جانان سوختن * عشق بر پروانگان آموختن

سر به حكم حق نهادن بىدريغ