مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٧

ماه و مناجات !

كوفه آن شب حسرتى انبوه داشت * خفته در خاطر غمى چون كوه داشت

غافل از دردى نهان خوابيده بود * خاك غفلت بر سرش باريده بود

مىتراويد از در و ديوار غم * كوچه حسرتبار بود و خانه هم

سينه‌ها تنگ و نفس‌ها خسته بود * عقده‌ها راه نفس‌ها بسته بود

ماه آن شب پرتو غم مىفشاند * نرم نرمك غم به عالم مىفشاند

اختران بر نيل دشت آسمان * چون به دريا ماهيان نيمه جان

مرغكان سر زير پرها داشتند * گويى از فردا خبرها داشتند

كاسمان را فتنه‌اى زير سر است * رازها در پردهء شب اندر است

شب ز ميلاد سحرگه داشت بيم * تا مباد آن فتنه زايد از مشيم

بو تراب آن بر اسيران داد رس * آن به هر فرياد غم فرياد رس

آن يتيمان را به دلجويى پدر * دردمندان را به درمان چاره‌گر

آن به ملك لا فتى ، تنها فتى * آن به ميدان غزا ، شير خدا

آن يد اللّه دست خيبرگير او * پشت امّت محكم از شمشير او

شب همه شب تا سحر بيدار بود * ناله‌اش يار و دعايش كار بود

بانگ يا رب يا ربش جان مىنواخت * ساز عشق از سوز پنهان مىنواخت

آسمان با نغمه‌اش دمساز بود * آشنا با آن بلند آواز بود

در شگفت از نالهء او مرغ شب * يك دل و صد بار غم يا للعجب

گاه ياد خالقش بردى ز هوش * گاه بردى ، ياد خلقش تاب و توش

آن شب آرى تا سحرگه بو تراب * بود بيدار و دگر مردم به خواب

مه به فرياد دلش مىداد گوش * وز فراز آسمان مىزد خروش

كاى خدا اين بندهء پاكت على است * كز فروغش چهر هستى منجلى است

او همه روشنگران را روشناست * با همه شب زنده‌داران آشناست

او زبان سر تا قدم ، گوشيم ما * او همه فرياد و خاموشيم ما

او به ما درس عبادت مىدهد * رمز و مفتاح سعادت مىدهد