مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٤

دستِ حق

ز مدح شهرياران جهان گر روى تابيدم * شها ، تنها ترا من درخور مدح و ثنا ديدم

مرا مهر ولاى تو به سَر تا پا پرتوافكن شد * گذشت از آسمان‌ها پرتو انوار خورشيدم

نديدم كوكبى تابنده‌تر از ماه رخسارت * اگر گرد جهان يك عمر چون خورشيد گرديدم

تو اى ابر كَرَم تا بر سَر من سايه گستردى * ز آب رحمتت شد بارپرور نخل امّيدم

كى از باد حوادث بىتو يابم ايمنى هرگز * كه در بىطاقتى لرزنده‌تر از شاخهء بيدم

من از امواج هستى قطره‌اى بودم شدم دريا * چو از سرچشمهء احسان تو يك جرعه نوشيدم

اگر چه از خدا هرگز نمىباشى جدا ليكن * برون آورد حسنت از حجاب شكّ و ترديدم

نه عمر خضر مىخواهم نه آب زندگانى را * كه از آب حيات عشق تو پيوسته جاويدم

مده زاهد فريبم بيش از اين با وعده فردا * كه من خلد برين را بىولايش بر تو بخشيدم

مرا در كنج عزلت تا كه گنج عافيت دادى * به حكم بىنيازى از دو عالم چشم پوشيدم

كجا در من فروغ جام هستى جلوه‌اى بخشد * در آن خلوت كه با ياد تو مست از جام توحيدم

اگر آب حيات از خامهء من مىچكد هر دم * عجب نبود كه از سرچشمهء ذوق تو جوشيدم

به دست مِهر پرورد تو تا اين نامه امضا شد * تو گويى از ملايك خورد بر آن مُهر تأييدم

اى فروغ مهر و مه از طلعت زيباى تو * صد قيامت كرده برپا قامت رعناى تو

خيره چشم عقل از راى جهان آراى تو * اى قباى پادشاهى راست بر بالاى تو

زينت تاج و نگين از گوهر والاى تو

تازه از بوى محبّت تا دماغ عالم است * مشك بيز از سنبل موى تو باغ عالم است

اى كه سرشار از شراب تو اياغ عالم است * گر چه خورشيد جهان چشم و چراغ عالم است

روشنايى بخش چشم اوست خاكِ پاى تو

تا كه شد از مشرق جان مهر رويت آشكار * وز هلال ذوالفقارت ذرّه شد خورشيدوار

لا فتى الّا على لا سيف الّا ذوالفقار * آنچه اسكندر طلب كرد و ندادش روزگار

جرعه‌اى بود از زلال جام جان افزاى تو