مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٦

نور جهانتاب

« از هر چه بگذرى سخن دوست خوش‌تر است » * بنگر كدام دوست نكوتر ز مرتضى است

لشكركشى است صابر و دانا و مهربان * اسپهبدى دلير و خدا ترس و پارساست

بر زرّ و سيم و جاه و خدم دل نبسته است * بر دست خويش و دستهء شمشيرش اتكاست

شاهى شنيده‌اى نكند سير خويش را * از بيم آن كه گرسنه شايد يكى گداست

شب تا به بامداد به تسبيح كردگار * يا نان به دوش بهر يتيمان بينواست

هر چند پادشاهى كون و مكان از اوست * يك روز باغبان و دگر روز پادشاست

شاه آن كه شاد بر كله و تخت عاج نيست * شاد آن كه شه به نان جو و فرش بورياست

اى گنج عشق و حسن و هنر اى ابو الحسن * اى من غلام آن كه به عشق تو مبتلاست

اى ذات كون و نفس جهان زبدهء وجود * خرّم دلى كه با غم عشق تو آشناست

يك روز جلوه‌اى كن و پندارها بسوز * گويد عرب كه داغ دگر آخرين دواست

گفتى ز بندگان محمّد يكى منم * قربان خواجه‌اى كه چنين بنده‌اى وراست

خورشيدوار نور جهانتاب دانشت * ارباب عشق را به جمال تو رهنماست

قربان آن دلى كه در آن جاى حيدر است * خوانم اگر بهشت دلى را چنين بجاست

نام على بس است كه گيرى جهان به دو * گر ذوالفقار نيست بس اين نام دلرباست

مدح « عماد » در قبل قدر و جاه تو * چون از گداى گوشه‌نشين وصف كيمياست

طبع رسا ببايد ، امّا در اين مقام * طبع رسا هم ار چه بود باز نارساست

شوقت گرفته دامن ما اى امير عشق * ورنه تويى كجا و سخن‌هاى ما كجاست

ما را وظيفه‌اى است نه دعوى به جاه خويش * بر ما ببخش ورنه مديح تو « هل اتى » است

اى خاندان فضل ، ز حق بر شما درود * چندان كه صنع را هنر و عشق را بقاست « 2 »

( 2 ) . على در شعر و ستايش فارسى ، صص 52 - 53 .