مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٢

اى باده كشان در ميخانه علىٌ

از روز ازل حُب على ( ع ) در دل ما شد * دل واله و شيداى على ( ع ) شير خدا شد

مبهوت جمالش شد و مشتاق لقا شد * از عشق على ( ع ) تن به سر دار فنا شد

مردانه و با حالت مستانه علىٌ

حب على ( ع ) اندر دل و جانم شده محبوس * زين گونه مرا طبع شده منشأ و مأنوس

ساقى تو بده باده مخور حسرت و افسوس * تا دور نماييم ز تن خرقهء سالوس

گيريم به كف ساغَر جانانه علىٌ

ساقى من آواره ملامت‌كش و بد نام * زاهد به خيالات جنان با طمع خام

حاجى ببرش بهر طواف حرمِ احرام * او در طلب خانه ندارد دگر آرام

من مات رخ صاحب آن خانه علىٌ

ديوانهء دلدارم و قلّاده بياريد * خيزيد حريفان قدح باده بياريد

ز آن بادهء سرشار خدا داده بياريد * در مجلس ديوانه بت ساده بياريد

بت باشد و اين بندهء ديوانه علىٌ

بىباده مرا منطق سرشار نباشد * طبعم به جز از باده گهربار نباشد

خوش آن كه به جز باده كسم يار نباشد * مىباشد و من باشم و اغيار نباشد

من باشم و مى باشد و دردانه علىٌ

شاها تو مرا جانى و جان دو جهانى * هرطور كنم مدح ترا برتر از آنى

حَقّا كه پس از حق تو خداوند جهانى * امروز شده نوبت درويشى فانى

گويد همه جا مدح جداگانه علىٌ « 2 »

( 2 ) . شعر فارسى ، صص 26 - 28 .