مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٥

در دست توست نسخهء درمان ما على ( ع )

تا پاى ما به راه نلغزد ز كجروى * آن دست رهنماست نگهبان ما على

تا بال عشق بر سر ما سايهء تو ريخت * پر زد هماى بخت در ايوان ما على

چون سر بر آستان مراد تو مىنهيم * خورشيد سر زند ز گريبان ما على

خود آگهى كه گوهر عشق و ولاى توست * مانند گنج در دل ويران ما على

در نو بهار دل گل بىخار عشق تو * خندان شود ز اشك چو باران ما على

در باغ زندگى كه پر از خار آرزو است * باشد اميد شاخ گل‌افشان ما على

امّيد آن كه خاك درت را چو توتيا * ريزد نسيم عشق به چشمان ما على

شب‌هاى بىفروغ فرو ريخت اشك عشق * صد آسمان ستاره به دامان ما على

هر قطره چون نثار تو باشد ، به جاى اشك * گوهر چكد ز ديدهء گريان ما على

هر قطره اشك ماست به درياى آرزو * پرورده همچو گوهر غلطان ما على

چون خضر طعم آب بقا در گلوى ماست * تا عشق توست چشمهء حيوان ما على

چون جان ما به لب رسد از درد بىكسى * در دست توست نسخهء درمان ما على

فرمانبرى چو با دل و جان از تو مىكنيم * شاهان عالم‌اند به فرمان ما على

طوفان نوح قطرهء تنها چكيده‌ايست * آيد اگر به بحر خروشان ما على

صد موج آتشين شود از چشم ما روان * تا عشق توست چشمهء حيوان ما على

برتر از اين مقام چه باشد ؟ كه بوده است * هر صبح و شام ياد تو مهمان ما على

مهجور تا ز شمع مزار تو مانده‌ايم * نورى نتافت در شب هجران ما على

دور از بهشت كوى تو زندان تيره است * اين زندگى به ديدهء حيران ما على

تنها به دست مرگ رهايى ميسّر است * اكنون كه زندگى شده زندان ما على

آيا شود كه بر سر خاك مزار تو * سوزد چو شمع اين دل بريان ما على

نزديك بارگاه تو چون نيست جاى ما * بشنو ز دور ناله و افغان ما على

كر مىشود به ظلمت شب‌هاى گريه‌خيز * گوش فلك ز نالهء پنهان ما على

بى آن كه پاره پاره دلش از غم تو بود * نشكفت غنچه‌اى ز گلستان ما على « 2 »

( 2 ) . على ( ع ) در شعر و ستايش فارسى ، صص 249 - 250 .