مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٣٠١

على ولى خدا صاحب ولايت بود

به دور پادشه عادلى كه پيش درش * قصور عاليهء قيصرى قصير آمد

ز آسمان رسالت بتافت ختم رسل * كه چرخ معدلت از طلعتش منير آمد

عقول ناقصه از شرم دم فرو بستند * كه عقل كامل و كل در سخن دلير آمد

به قدرت صمدى در صنم شكست افتاد * كه دور سلطنت واحد قدير آمد

بساط ظلم برافتاد از بسيط زمين * بشير عدل الهى چو بر سرير آمد

نخست مرد خدايى كه دست بيعت داد * رسول را به صباح و مسا ظهير آمد

على ولىّ خدا صاحب ولايت بود * كه بهر نصرت حق ناصر و نصير آمد

بدان مثابه كه هارون وزير موسى بود * على معين رسول آمد و وزير آمد

به پاس قدمت پيمان ، شه ولايت شد * كه مست جام ولا از خم غدير آمد

على به خدمت اسلام فضل سبقت داشت * كه پاس خدمت ديرينه ناگزير آمد

على ز روز صغر از كبار امت بود * اگر چه در شمر سال و مه صغير آمد

وصايت على آموخت حكمتى ما را * كه بر حكومت اقوام دلپذير آمد

كه پيشوايى ملت نصيب مردانى است * كه سبق خدمتشان بر جوان و پير آمد

كسيست رهبر آزادگان كه از سر جان * گذشت در ره آزادى و اسير آمد

اسير نفس نشد يك نفس على ولى * نشد اسير كه بر مؤمنين امير آمد

امير خلق كجا و اسير نفس كجا * كه سر بلند نشد هر كه سر به زير آمد

على نداد به باطل حقى ز بيت المال * كه از حساب و كتاب خدا خبير آمد

على نخورد غذايى كه سير برخيزد * مگر كه سير خورد آن كه نيم سير آمد

على غنى نشد الّا به يمن دولت فقر * كه دولتش به طرفدارى فقير آمد

على ستم نكشيد و حقير ظلم نشد * نشد حقير كه ظالم برش حقير آمد

على ز مظلمهء خلق سخت مىترسيد * كه حق به مظلمهء خلق سختگير آمد

درود باد بر آن ملتى كه رهبر وى * چنين بلند مقام و چنين خطير آمد « 2 »

( 2 ) . على ( ع ) در شعر و ستايش فارسى ، صص 86 - 87 .