مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٢

خرّم آن را كه چنين بار خداى و مولاست

نيست دادار و چو دادار ز هر عيب برى است * نيست يزدان و چو يزدان به فضايل يكتاست

شد ز روشن دل او روز مخالف تارى * شد ز تيغ كج او دين خداوندى راست

آسمان است و زمين هر دو بزرگ آيت حق * آسمان از او بر پا و زمين زو برجاست

بسته و بندهء فرمانش قضا و قدر است * گر همه چيز به حكم قدر و بند قضاست

شرف و فخر بود آدم را زين فرزند * گر چه مردم را فخر و شرف از جدّ و نياست

اى ره شيطان بگرفته ز نادانى و جهل * ره او گير كه سوى خردت راهنماست

فخر آن را كه چنين راهنماى است و دليل * خرّم آن را كه چنين بار خداى و مولاست

گر به رزم اندر ديديش همانا گفتى * خصم او كاه و سر نيزهء او كاه رباست

مر خدا را به پرستيدن پيمود رهى * تا بدان جا كه ستودندش قومى كه خداست

بت شكستن را بر دوش نبى سود قدم * نيك بنگر كه جز او اين شرف و قدر كه راست

پاى بر دوش نبى سود تواند آن كس * كه به پاى اندرش شمس و قمر و ارض و سماست

آن كه بر جاى نبى بستر آفت بگزيد * لا جرم بعد نبى صدر خلافت او راست

اين چنان گفتم كاستاد « سكستانى » گفت * « ترك من بر دل من كامروا گشت و رواست » « 2 »

( 2 ) . ديوان اشعار محمد تقى بهار ، ج 1 ، صص 106 - 108 .