مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٩١

خرّم آن را كه چنين بار خداى و مولاست

دل من عشق تو را خواست سپردمش به تو * دل تو را دادم نك هر چه كنى حكم تو راست

عشق تو حكمروا گشت بنا بر دل من * نيست يك دل كه نه عشق تو بر او حكمرواست

اى ببرده دل يك شهر به آراسته روى * آفرين باد بر ايزد كه چنان روى آراست

به هواى تو شدم شهرهء شهر اينت شگفت * نه چو من شهره شود هر كو در بند هواست

نيست جز رنج و بلا بر من از اين عشق ، بلى * عشق را چون نگرى يكسره رنج است و بلاست

دژم از چيست سَر زلف تو ، كش روز و شبان * خوابگه بر سمن و رامگهش بر ديباست

به خطا خواست نه چين مشك سيه ، مشك فروش * كه ز چين سر زلف تو همى بايد خواست

ماه را نيست چنين روى و چنين جعد بخم * سرو را نيست چنين زلف و چنين قامت راست

مىخورم خون جگر ، دو لب تو سرخ ز چيست * مىكشم بار بلا ، زلف تو خَميده چراست

آهوى چشمت اى شوخ دل من بفريفت * مگر اين دل نه دل مدحگر شير خداست

بو الحسن آن كه به دو فضل به انجام رسيد * و آن كه بنهفت توان فضل وى امروز كجاست

ولىِ ايزد يكتا كه به پيش در او * آسمان همچو غلامان رهى پشت دو تاست

هر چه بىخواهش او گر همه نيكست ، بدى است * هر چه بىطاعت او گر همه هستى است ، فناست

گر همه عاصى ، از مهرش با عيش و خوشى است * ور همه دشمن ، از جودش با برگ و نواست