مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٤

در مدح على ( ع )

امروز امير در ميخانه تويى تو * فرياد رس اين دل ديوانه تويى تو

مرغ دل ما را كه به كس رام نگردد * آرام تويى دام تويى دانه تويى تو

آن مهر درخشان كه به هر صبح بتابد * از روزن اين خانه به كاشانه تويى تو

آن ورد كه زاهد به همه شام و سحرگاه * بشمارد با سبحهء صد دانه تويى تو

آن باده كه شاهد به خرابات مغان نيز * پيمود به جام و خم و ميخانه تويى تو

آن غل كه ز زنجير سر زلف نهادند * بر پاى دل عاقل و ديوانه تويى تو

ويرانه بود هر دو جهان نزد خردمند * گنجى كه نهان است به ويرانه تويى تو

در كعبه و بتخانه بگشتيم بسى ما * ديديم كه در كعبه و بتخانه تويى تو

بسيار بگوييم و چه بسيار بگفتيم * كس نيست به غير از تو در اين خانه تويى تو

يك همت مردانه در اين كاخ نديديم * آن را كه بود همت مردانه تويى تو

مرا پير طريقت جز على نيست * كه هستى را حقيقت جز على نيست

مبين غير از على پيدا و پنهان * كه در غيب و شهادت جز على نيست

مجو غير از على در كعبه و دير * كه هفتاد و دو ملّت جز على نيست

چه باك از آتش دوزخ كه در حشر * قسيم نار و جنّت جز على نيست

اگر كفر است اگر ايمان بگو فاش * كه در روز قيامت جز على نيست

اساس هر دو عالم بر محبّت * بود قائم ، محبّت جز على نيست

در آن حضرت كه دم از لى مع اللّه * زند احمد معيت جز على نيست

شنيدم عاشقى مستانه مىگفت * خدا را حول و قوت جز على نيست

وجود جمله اشيا از مشيت * پديد آمد ، مشيت جز على نيست

شهنشاهى كه بر درگه ملايك * زنندش پنج نوبت جز على نيست

على آدم على شيث و على نوح * كه در دور نبوّت جز على نيست