مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٢

در مدح اسد اللّه الغالب على ابن ابى طالب ( ع )

شدم ز دامن مادر سپس به دوش پدر * نمود راه صلاح و فساد و خير و شرم

چو زين دو تربيت آراست جسم و روح مرا * رهين منّت الطاف مادر و پدرم

نديده‌اى اگر از خاك تيره رُويد گل * در اين زمانهء تاريك بين به شعر ترم

ز يمن تربيت باغبان به باغ جهان * گياه كوچكم امّا بزرگ بين ثمرم

من آن نهال برومند باغ كيهانم * كه مدح حيدر و اولاد اوست برگ و برم

علىّ عالى اعلا وصىّ پاك رسول * كه اوست هادى و پير و دليل و راهبرم

ز مهد تا به لحد بلكه تا ابد ز ازل * وصال او طلبم كوى اوست در نظرم

على كه تا شده‌ام مدح خوان خاك درش * بساط پادشهان يافت زينت از گهرم

على كه احمد مرسل به شأن او فرمود * منم مدينهء علم حق و على است درم

مرا كه دل صدف مهر او بود شايد * ز آفتاب فلك گوى روشنى ببرم

منم گداى تو گلزار خسروا كه به عمر * نبوده چشم عنايت به جز تو از دگرم

بخوان ز ملك صفاهان مرا به درگه خويش * كه بر درِ تو من اين جان عاريت سپرم « 2 »

( 2 ) . همان ، صص 23 - 30 .