مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٠

در مدح حضرت امير المؤمنين على ( ع )

تا زيب‌بخش مجلس روحانيان شوم * در مدح مرتضى است حديثى به خاطرم

روز غدير خم به نبى شد ز حق خطاب * كاى برگزيده عبد و رسول پيمبرم

امروز كن مقام على را عيان به خلق * يعنى بگير پرده ز راز مستّرم

بگرفت مصطفى كمر مرتضى و گفت * اى قوم اين على است وصىّ و برادرم

تنها نه قول لحمكّ لحمى به شأن اوست * هست اين على خليفهء با جان برابرم

از بعد من امير شما مؤمنين عليست * هست اين بشارت از حق و من هم مبشّرم

هر كس كه ذرّه‌اى به دلش مهر مرتضى است * در آفتاب حشر منش سايه گسترم

خواهد هر آن كه بهره‌ور از علم حق شود * من شهر علم حقّم و باشد على درم

گلزار با ولايت حيدر بود شگفت * در دل اگر غمى بود از هول محشرم

چون كند پرواز اندر لا مكان مرغ خيالم * عالم امكان بود چون بيضه‌اى در زير بالم

نيست نقصانم ز سعد و نحس كوكب زان كه من خود * اختر برج سعادت مهر گردون كمالم

من محيط فضلم و نيل ادب عمّان دانش * هفت درياى فلك عطشان چو ماهى بر زلالم

تلخ كامىها كشيدم از معلّم تا به عالم * چاشنىبخش شكر آمد ز شيرينى مقالم

بس شب تاريك را كردم سحر تا در فصاحت * عالمى را كرد روشن شعر چون سحر حلالم

كرده‌ام تا جاى در قاف قناعت همچو عنقا * قاف تا قاف جهان باشد همه خوان نوالم

پشت پا بر افسر كاووس زد گلتاج فقرم * طعنه‌ها بر جام جم زد پرتو كاس سفالم

تا من از بازار كثرت خلوت وحدت كزيدم * ايمن از هر گير و دارم فارغ از هر قيل و قالم

نى هواى سيم و زر دارم نه شوق مال و منصب * زان كه بيزار از زر و سيمم برى از جاه و مالم

پيش از اين عالم بدم همراز و همدم قدسيان را * بوده آغازم بدانسان تا چه خواهد شد مآلم

دوش از بهر گناه خود زدم فالى ز مصحف * آيهء لا تقنطوا من رحمة الله بود فالم

با وجود اين كه خود درياى ژرف بيكرانم * خستهء هجران يارم تشنهء جام وصالم

با خرد گفتم بگو با من اگر دارى نشانش * گفت من هم چون تو زين غم غرق اندوه و ملالم

عشق را گفتم به زارى داروى دردم تو دارى * اى طبيب جان نمىپرسى چرا يك لحظه حالم

درد دل با عشق مىگفتم كه ماهى جلوه‌گر شد * گفت چونى گفتمش اينك ترا محو جمالم

پس بگفتم كيستى با اين رخ زيبا كه كردى * شهسوارا چون شه شطرنج مات از نطق لالم