مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٥

در منقبت شاه اوليا

نادرى ( 1299 - 1364 ه . ق . / 1323 ه . ش . )

محمّد حسين متخلّص به نادرى فرزند ابو القاسم افشار در مشهد متولّد شد . در ايام صباوت با خانواده به نجف اشرف رفت . چهار سال تحصيلات مقدّماتى را آن جا گذرانيد و سپس به همراه خانواده به ايران مراجعت كرد و در زادگاه خود ( مشهد ) براى هميشه سكونت اختيار كرد .

از اوّل جوانى به جهت طبع روانى كه داشت به شاعرى روى آورد . وى از شاعران كثير الشعر معاصر است . طبعش به قصيده سازى و مثنوى سرايى بيشتر رغبت داشت .

غزل اگر هم گفته باشد چنان نبود كه حتّى مورد رضايت خودش باشد . نادرى پس از امير الشعرا ( سرايى ) جهرمى و ملك الشعرا بهار ، امير الشعراى آستان قدس شد .

نادرى مردى متواضع و از صوفيهء نعمت اللهى بود . بالاخره وى در ششم صفر در مشهد درگذشت و در آستان قدس مدفون گرديد . كتاب ظفر نامه از سروده‌هاى اوست . « 1 »

در منقبت شاه اوليا

شمس فلك فرو معالى * مولى الفقرا على عالى

صهر نبى و پسر عم او * انباز به شادى و غم او

اسلام كه نيستش كم و كاست * با تيغ كجش به دهر شد راست

بر دوش نبى زده قدم را * پرداخته از صنم حرم را

بر دوش نبى قدم نهاده * منّت به سر حرم نهاده

بر كتف نبى از آن بزد گام * كز طاق حرم بريزد اصنام

( 1 ) . ظفر نامه ، مقدّمه ، صص الف - ب .