مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٤

غديريّه در مدح زوج بتول ، ابن عم رسول ، على ( ع )

تا حشر ز اهل دل دل برد به عيّارى

معشوق ازل از رخ برداشته بُرقع را * هر ديده كجا بيند آن ماه مُلمّع را

خفّاش شناسد كى خورشيد مُشَعْشَع را * آرى چو كند در بر شه دَلق مُرقّع را

هر ديدهء ظاهر بين افتد به غلط كارى

از وجه هُويت بين نى نسبت تمثالى * وجه على اعلى وجه على عالى

اى موسى بن عمران جاى تو كنون خالى * تا كام دلت يا بى از آن ولىِ والى

جاى لَن از او بينى صد گونه وفادارى

از خاك رهش گردون اندوخته گوهرها * آراسته گيتى را ز افروخته اخترها

تنها نه كنون باشد او ملجأ مُصظرها * هنگام بلا از او جستند پيمبرها

اين يك ظفر و نصرت آن يك مدد و يارى

گر او نه همى كردى در حق رُسُل احسان * تا حشر نياسودى نوح از الم طوفان

يوسف نشدى آزاد از زاويهء زندان * يعقوب نمىكردى طى مرحلهء هِجران

ايّوب نمىرستى از بستر بيمارى

اى قبلهء حق جويان محراب دو ابرويت * روى دل مشتاقان از هر طرفى سويت

نه گنبد گردون را پر كرده هياهويت * درِ دير و حَرم مجنون بر سلسلهء مويت

هم مؤمن تسبيحى هم كافر زُنّارى

تبليغ محمّد ( ص ) را در كار تو مىبينم * سر تا سر فُرقان را اسرار تو مىبينم

روشن همه عالم را ز انوار تو مىبينم * در معنى صورت‌ها ديدار تو مىبينم

خوابى است خوش اين يا رب يا معنى بيدارى

اى پادشه عالم ما خيل غلامانت * گر باشدمان دستى داريم به دامانت

ما را بكن از احسان خود قابل احسانت * هر عيب و گنه داريم اى ما همه قربانت

مىپوش به ستّارى مىبخش به غفّارى

من گر چه صغيرستم با وصف تو دمسازم * پر كرده جهانى را در مدح تو آوازم

شه صابر ازين نعمت كردست سرافرازم * هر كس به كسى نازد من هم به تو مىنازم

تا ناز كه خود گردد مقرون به سزاوارى « 2 »

( 2 ) . شعر فارسى ، صص 28 - 30 .