مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٩

در نعت قطب اوليا حضرت على بن ابى طالب ( ع )

بى ديدهء على نتواند ديد * چشم وجود ديدهء حق بين را

خنگ تو كرده آخور زرّين خور * وز محور ممدّد خرزين را

گفتى مگو خداست تعالى اللّه * اين گفتهء بزرگ نو آيين را

اى داده كبريات خداوندى * سلمان فارسى شه بهدين را

هر مور كش تو زور دهى از پر * مغفر درد به تارك زوبين را

اى كعبهء صفا كه كند خسرو * از سنگ آستان تو شيرين را

عشق من و حديث تو افسون شد * افسانه‌هاى ويسه و رامين را

تكرار و شايگان خفى منگر * كن شايگان عنايت ديرين را

ارديبهشت كن دى مشتاقان * اى داده اعتدال فروردين را

لطف تو گر به طاغى و بر ياغى * كوشد كند تسلى و تسكين را

خلد برين طاغى دوزخ را * ماء معين ياغى غسلين را

اى پير عقل بين كه درين دارم * همخانه كرده‌اند مجانين را

ميزان قسط و عدل تويى يزدان * سنجد بدين دو كفّه موازين را

چندين چرا پسندى بر جانم * اين چند روزه آفت چندين را

با آن كه من موافق توحيدم * در معرفت امام ميامين را

از من توان زد ار تو دهى بازو * بر سينهء مخالف سكّين را « 2 »

اى دل ار خواهى به سر آهنگ افسر داشتن * كشور تجريد را بايد مسخّر داشتن

در طريق اهل معنى سلطنت را شرط نيست * با وجود كشور تجريد كشور داشتن

ننگ زيور دار اى دل زيور ار خواهى كه هست * زيور اهل حقيقت ننگ زيور داشتن

نا قلندر باشد آن رهرو كه در طى طريق * پاى بند او شود موى قلندر داشتن

كشتن شهوت پر روحست و در معراج عشق * شاهباز عشق را شرطست شهپر داشتن

باز روحت چون كبوتر گشت و مىگفتم رواست * در پيام دوست مىبايد كبوتر داشتن

باز بال اين كبوتر را مكن شهوت مران * راندن شهوت كبوتر راست ابتر داشتن

پاى در شهر بقا بنهادن و فرماندهيست * خاك اقليم فنا را افسر سر داشتن

( 2 ) . ديوان اشعار حكيم صفاى اصفهانى ، صص 9 - 12 .