مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٨

در منقبت شاه اوليا حضرت على بن ابى طالب ( ع )

بكرست اين عجوز سيه پستان * بكرست زن چو بدهى عنّين را

كس گر به پاى پير مغان ميرد * زان خاك پاى يابد تكفين را

آن مرده را كه يار كند تكفين * هم يار داد خواهد تلقين را

من دوش تا سپيده به تاب ايدر * امشب به حيرتم شب دوشين را

كامم ز هجر تلخ‌تر از مردن * باشد كه بوسم آن لب نوشين را

امشب كه بر لبم لب او باشد * شكر دهم چه تلخ و چه شيرين را

شيرين كنم مذاق طلبكاران * وان تلخكامى غم ديرين را

سنگى كه پاى بندهء او سايد * دندان شكست رفعت پروين را

بر شاه چرخ چيره كند قدرش * از بيدقى كه راند فرزين را

جذبش نشاندى به گه تمكين * افسردگان نشأه تلوين را

اين اطلس كهن نكند چاهش * بر جامهء جلالت تبطين را

رمحش به روز معركهء گردان * بر چشم چرخ سايد متّين را

تيغش دم قتال بدرّاند * گر تيغ كوه معركهء كين را

از صيت عدل شاه شكست از هم * ميزان چرخ بر شده شاهين را

آن را كه با ولايت او زايد * زايد سپهر حبلى تحسين را

نافى كه با عداوت او برّد * برّند ناف با او نفرين را

اى فتنهء ولايت كل بركن * از باغ كون ريشهء تفتين را

دست تصرف تو به عليين * تبديل كرد خواهد سجّين را

مر سدّه تو چرخ دعا گويد * جبريل سدّه‌پرور آمين را

بر سايهء تو عرش كند تحسين * بر آفتاب غير تو تهجين را

خصم تو گر نبود نكرد ايزد * با عزت تو خلقت توهين را

اوصاف حق به عين تو شد پيدا * چندان كه نيست درخور تعيين را

آن ذات عين اين و برى از حدّ * ذات برى ز حد شمرم اين را

ذاتيست بىنهايت و بى مبدا * باشد عيان چه فايده تبيين را

شهباز عشق پر فكند پر بند * اين صعوه تخيّل و تخمين را

حصن ولايت تو فرو بارد * بر آسمان ترفّع و تحصين را

خاك تو وام داده به گردون فر * وز آفتاب خواسته تضمين را

خورشيد ضامنست از آن دارد * بر طين چو وام داران توطين را