مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٧

در منقبت شاه اوليا حضرت على بن ابى طالب ( ع )

بر لاله كشته دامن سنبل را * بر سرو هشته خرمن نسرين را

دل در برم طپيد كبوتر سان * تا باز ديد چنگل شاهين را

مويش به مشگ ماند و نشنيدم * در مشگ ترخم و شكن و چين را

رويش به برگ لالهء نعمانى * خطّش به برگ لاله رياحين را

سنگ و حرير را نبود الفت * از نو نهند خوبان آيين را

بنهفته در حرير بدان نرمى * آن نازنين پسر دل سنگين را

از گل دميده عبهر فتّانش * بى آب كرده عبهر مسكين را

بر زين نشسته غاتفرى سروش * بر سر نهاده آزر برزين را

جولانش ار به مسلخ عشق افتد * از خون كشته آب دهد زين را

مشگش به سيم تافته سوسن را * سيمش ز مشگ يافته آذين را

شد مست آن دو عبهر و از ابرو * خنجر گرفت و از مژه زوبين را

بر جان و دل زد آنچه به يك نيرو * بى جان و دل كند تن رويين را

جادوى كافرست سر زلفش * هم دل ز كف ربايد و هم دين را

هندوى مقبلست سيه خالش * از آفتاب سازد بالين را

از خسف مه بكاهد و افزايد * در خسف خط مه من تزيين را

خطّ بقا كشد به مه او خط * بر ماه آسمان خط ترقين را

ماند به راستى خم ابرويش * تيغ كج مبارز صفّين را

دست خدا على كه به امكان زد * امر ولاش خيمهء تكوين را

جز قلب و جز حقيقت او مشمر * عرش برين و عقل نخستين را

جز خاكسار حضرت او منگر * خورشيد با جلالت و تمكين را

شير علم ز باد عناياتش * از شير آسمان كشدى كين را

آب وجود بندهء تكميلش * سلطان لا مكان كندى طين را

آورد زير بند سليمانى * آوازهء ولاش شياطين را

بر عورت مظالم بن متّى * روياند باغ فيضش يقطين را

گر دست مرتضى ندهد كدهد * ترجيع آفتاب مصلّين را

چون امر بادران كه بگرداند * در بحر نيل زورق زرّين را

انگشت احمد عربى كوبد * بر خود ماه چرخ تبر زين را

مردى مباش شوى زن دنيى * كش عقل داد بايد كابين را