مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٩

ترجيع بند

بنده « 1 » ( - )

اى دل ز همه بهتر با مهر على ( ع ) سازيم * جان در ره اين مقصود مردانه در اندازيم

باشيم گداى او بر جمله سرافرازيم * در حلقهء مستانش با نغمه هم آوازيم

هر كس به كسى نازد ما هم به على نازيم

از دفتر عشق او حرفى به وَلا خوانديم * ديديم جمالش را لا حَول وَ لا خوانديم

زين آيت رحمت ما الا اللّه ولا خوانديم * توحيد سرايانيم گويندهء اين رازيم

هر كس به كسى نازد ما هم به على نازيم

تسبيح و نماز و صوم مر مردم مسجد را * دير و حرم و كعبه هم زائر و قاصد را

جنات و قصور و حور مزد عابد و زاهد را * با مهر و مه رويش با حور نپردازيم

هر كس به كسى نازد ما هم به على نازيم

ما را و سر كويش از كون و مكان خوش‌تر * ديدار مه رويش از هر دو جهان خوش‌تر

زنده شده از بويش هم از دل و جان خوش‌تر * خود از رخ اين معنى ما پرده براندازيم

هر كس به كسى نازد ما هم به على نازيم

ما خاك نشينان را منگر تو حقير پست * با ياد خدا شستيم از جملهء هستى دست

از جام هو الباقى گشتيم خراب و مست * از فرط نشاط و عشق چون مرغ به پروازيم

هر كس به كسى نازد ما هم به على نازيم

( 1 ) . نقل از ديوانى به نام بنده ( تهران ، 1375 ق ) احتمالا از عبد الرزّاق بيك دنبلى مؤلّف تذكرهء شعراى حدائق كه بنده تخلّص مىكرده است .