مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٥٥

مرعشى شوشترى ( - )

خدا باغبان بوى گل مرتضى * جهانست باغ و گلش مصطفى

پر از بوى او نافه را جيب ناف * زهى نافهء ناف عبد مناف

فروغ رخش تاب نور يقين * ز ابروى او آب محراب دين

يد اللّه ، دست قدر قدرتش * قوى دست دين از قوى قوّتش

رموز خدا راز ديرينه‌اش * كتاب مبين مصحف سينه‌اش

دلش شمع بزم زمين و زمان * چو پروانه بر گرد او آسمان

توكّل گلى از گلستان او * تجرّد نهالى ز بستان او

جريده چنان شد به راه خدا * كه در گام اول ز خود شد جدا

سپهر برين مجمر منظرش * نسيم سحر دودى از مجمرش

صفا صفّهء قصر ايوان او * تجلّى چراغ شبستان او

بسيط زمين گرد ميدان او * فلك هرزه گرد بيابان او

سراب بيابان او موج نور * بود آهوى دشت او چشم حور

از آن شمع را چهره افروخته * كه در بزم او خويش را سوخته

از آن شعله بالا دو و سركشست * كه از سوز او تاب در آتشست

هوا را هواى سر كوى اوست * كه پيوسته سرگشتهء چار سوست

ازان رو جبين سوده بر خاك آب * كه باشد پدر خاك را بو تراب

به دامان او زان نشيند غبار * كه فرزند را جا بود در كنار

برآورده بيرون زمين سر ز آب * كه پا بر سر او نهد بو تراب

چو شد نام والاى او بو تراب * ازين رو به خاك اوفتد آفتاب

شود آب آيينه جارى چو آب * اگر بنگرد سوى او از عتاب

شود حفظش ار پاسدار حباب * توان كرد ازو جام بزم شراب

بر آرد چو شمشير الماس فن * به سر مىرسد آب او قطره زن

چو گيرد به كف آب آتش‌فروز * شود همچو شب تيره بر خصم روز

ز نيروى او تيغ سر مىزند * به زور كمان تير پر مىزند

تويى شاه ، ويران و آباد را * گل سر سبد باغ ايجاد را

تويى خلق را خسرو دادگر * اگر كفر نبود خدايى دگر

ز بيم تو شد خون ياقوت خشك * شود خون جارى ز بيم تو مشك

نگاه از غضب گر كنى سوى كان * شود آب ياقوت ، آب روان