مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٨

در مدح مولى الموالى ، على بن ابى طالب ( ع )

در ايام حيات پدر سفرى به ارض اقدس نمود و به عتبه بوسى حضرت ثامن الحجج مشرف و در مراجعت چند ماهى در تهران متوقف و به اصفهان مراجعت نمود و سفرى در سال 1288 ش از طريق شيراز به مكهء معظمه مشرف و در خدمت حضرت وفا عليشاه به تلقين ذكر حيات موفق و پس از چند سالى ديگر باز براى زيارت مكهء معظمه و اماكن مشرفه به شيراز تشريف آورده ، ذكر سرّى را تلقين گرفته و به لقب موافق على ملقب و اجازهء هدايت و ارشاد و دستگيرى در آباده و نواحى آن را گرفته . . . »

ديوان اشعارش شامل قصايد و غزليات و مثنويات در سال 1363 ش در اصفهان طبع و نشر شد . موافق در تخت فولاد مدفون است .

در مدح مولى الموالى ، على بن ابى طالب ( ع )

ره عشق است آن راهى كه پيدا نيست پايانش * هر آن كس رهرو اين راه شد بگذشت از جانش

پى درمان درد عشق ار كوشى خطا باشد * طبيبا درد عشق است اين و ناياب است درمانش

كسى عاشق بود كاندر هواى او سحرگاهان * رود تا چرخ هفتم دود آه و بانگ افغانش

نياموزند سرّ عشق سالك را مگر آن دم * كه خود از كسوت كون و مكان بينند عريانش

اگر محبوب را خواهى دل و دين ريز در راهش * وگر دلدار را جويى سر و جان ساز قربانش

تو را با دوزخ و جنّت چه كار ، آخر كه عاشق را * نبايد بود امّيد بهشت و خوف نيرانش

زنى تا بال و پر خفّاش وش در ظلمت هستى * ميسّر نيستت ديدن رخ چون مهر تابانش

ز دار الملك هستى نه برون پا ، فانى از خود شو * كه هر كس قيد جان دارد ، دهد كى دست جانانش

تو مرغ آشيان قدسى ، آخر از قفس يك دم * برون كن سر ببين در باغ وحدت روح و ريحانش