مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٥

لا فتى شاهد اين حرف كه يكتاست على ( ع )

لا فتى شاهد اين حرف كه يكتاست على * هل اتى مرتبه در قدر فتحناست على

او برين چار كتب معنى و زير و زبر است

در همه كون و مكان واجب ممكن همه اوست * همه دريا و همه قطره همه شط همه جوست

جامع و مجمع اوصاف محاسن همه هوست * هو چو نيكو نگرى با او چون مى به سبوست

آرى او چون بصر و يزدان نور بصر است

نيست باللّه كسى حاصل ايجاد جز او * نه در اين ارض و سما كلى و افراد جز او

نه ملك را به فلك سبحه و اوراد جز او * نه مرا ابن عم و ياور و داماد جز او

او مرا ناصر در روز و شب از هر خطر است

بايد امروز به بيعت بگراييد تمام * كه چنين امر شد از مصدر حى علام

واجب اين بيعت آمد به خواص و به عوام * روز خود را منماييد در اين عالم شام

اى بلى گويان اين معنى امروز در است

نامى و جامد و جن و بشر و حور و پرى * هر چه را بود ببر كسوت نام و اثرى

هر كه از نخل قدم داشت به كف برگ و برى * و آنچه را معنى و اصلى به دو نقش و صورى

و آنچه از جود وجود احدى با اثر است

عرش و لوح و قلم و كرسى يا غيب و شهود * شمس و مريخ و زحل مشترى و قوس و صعود

زحل و زهره عطارد اثر بود و نبود * از پى بيعت با دست خداوند ودود

مجتمع در بر شاهى كه بر از بو البشر است

جبرئيل اول از خيل ملك پيش آمد * بعد خدمت سوى بيعت شد و درويش آمد

هر مقرب ملكى از فلك خويش آمد * هر وجودى بنمود كم و يا بيش آمد

آرى اين جاست كه هر بيش كمى را نظر است

سوى بيعت همگى از دل و جان پيش شدند * فارغ از قيد غم و رنج كم و بيش شدند

راحت از هر الم آسوده ز تشويش شدند * فاش گويم همه سر داده و درويش شدند

زان كه درويشى اول قدمش ترك سر است

هست اين بيشهء شيران شكارى هشدار * شاه ما شاهد ما نيز بود شير شكار

بى سبب بر تن و جان كم زن زين شعله شرار * موى اين ببر مكن پيكر اين شير مخار

گر ترا بيمى از آن آه دل پر شرر است

از دل خستهء درويش حذر بايد كرد * گر نكردى به جهان فكر دگر بايد كرد

سينه بر ناوك عشّاق سپر بايد كرد * از دل و جان به رهش قطع نظر بايد كرد