مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٤

لا فتى شاهد اين حرف كه يكتاست على ( ع )

پرده بىپرده برانداخت مه نو سفرم * تا از اين پرده شود رام قضا و قدرم

يا رود از بر و يا دلبر آيد به برم * مانده بر چهره منظور به شوخى نظرم

تا چها ما را از اين نظر آخر به سر است

از قضا و قدرم راستى آمد دل شاد * كه مرا كرد ز قيد غم و شادى آزاد

اندر اين مرحله ره طى نتوانم بىزاد * زادك اللّه نهم روى به ره بادا باد

تا خبردار شوم گرچه نه جاى خبر است

رخت بندم علم اللّه شوم سوى غدير * جام گيرم ز كف ساقى بزم تقدير

بينم اين شور ز بم خاست و يا از بم و زير * دانم اين شاه به حكم چه شهى گشت وزير

زبرى زير چرا ؟ بهر چه زيرى زبر است ؟

يافتم بارى اين سر صعودست و نزول * روز معقول كنون جانب اهل منقول

جبرئيل آمد از نزد خدا پيش رسول * عرض كرد اى به دليل همه شيئى مدلول

اى كه بر نخل همه هستى فيضت ثمر است

امر فرموده خداوند على اعلا * كه ايا ذات تو مرآت من و ذات ولا

ده جلا آينه ذات نما را به ملا * وقت بگذشت ز جا خيز به تعجيل هلا

گو بدين خلق ولى صاحب تيغ دو سر است

غرض از جاى نبى خاست قيامت برخاست * از جهاز شتران عرش عظيمى آراست

خالق ارض و سما را بر خود احمد خواست * گفت اى خلق بدانيد على عين خداست

همه دانيد كه اين رهبر هر راهبر است

اين صفات اللّه علياست بدانيد تمام * ذات را آيت كبر است به اثبات مقام

شحنه قدرت و تقدير بر اوست غلام * به كف كافى او رشتهء تنظيم و نظام

نى خداوند ولى قائم از او خشك و تر است

به خدا تيغ كجش راستى دين خداست * نه خدا بل به خدا ديدهء حق بين خداست

على عالى و مستغرق تحسين خداست * حيدر صفدر و تمكينش تمكين خداست

اين يد باسط و هستى ده جن و بشر است

عالم علم لدن معنى اسماست على * فاش گويم به همه اسم مسمّاست على