مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٢

در تغزّل و مدح سيّد اوليا ( ع )

نه ازو بر مىتوانم داشت چشم آرزوى * نه اميد آن كه بنشيند كنار اندر مرا

چون توانم كرد پنهان درد او در دل كه عشق * مشك در دامن فكند و عود در مجمر مرا

زان نوازش‌ها كه نوشين لعل او با بنده كرد * ناخوش آيد زين سپس اندر مزه شكّر مرا

امشب از جام وصالش مستم و دارم شگفت * كاين نمىآمد ز بخت خويشتن باور مرا

دوش دل اندر برم ناليد و گفتا كاى اديب * سر بده در عشق و مفزا بيش درد سر مرا

گر چه زيبايند يكسر دختران طبع من * ليك زيباتر برآمد اين نكو دختر مرا

باز با من گفت با آواى نرم از راه شرم * دور داراى باب من از شوى بد گوهر مرا

داد خواهى گر مرا با كس كه باشم جفت او * جفت كن با نام بگشايندهء خيبر مرا

برتر آيد جانم از پاكيزه رويان بهشت * در پذيرد شاه مردان شير يزدان گر مرا

آسمانى زاده‌ام من زين نژاد خاكيان * يك تنى نبود همال و همسر و همبر مرا

چاكرش باشم اگر خوش‌تر كه آرد چاكرى * بهمن و اسفنديار و طوس بن نوذر مرا

گر مبارزوار آيد پيش او سام دلير * گويد ايدون جاى مغفر بايدى معجر مرا

اى سوار دلدل شهبا به فرّ بندگيت * ننگ آيد زين سواران جهان يكسر مرا

گر نه علوى زاده‌ام من از چه اين سفله جهان * داشت با رنج روان مانند مايندر مرا

از پى آن كز خداى آورد روشن نامه را * نيست كس جز باب شُبَير و شَبَر سرور مرا

گر تو نشنيدى شنيدم من كجا آن شاه گفت * كاين بود فرّخ همال و ياور و داور مرا

چون قياسات خرد خالى نبود از پيچ و تاب * برگزيدم مهر او تا او بود رهبر مرا

حكمِ آن كاين جنبش سيّاره بر فرمان اوست * بى نيازى داده از احكام بو معشر مرا

گر بَدَستى جاى اندر كوى او آرم به دست * خوش‌تر آيد زان كه باشد چار و سه كشور مرا

سطح اين گنبد كه تحديد جهات آمد از آن * زيرم آيد گر شمارد شاه دين كهتر مرا

اى خداوندى كه مهرت هستيم شد يكسره * شد عرض با ذات بىهمتاى تو جوهر مرا

آن تويى كت پاك يزدان گويد اندر سرّ همى * كه نيامد در زمانه چون تو يك مظهر مرا

ديدمى در خواب يك شب آن فروزان پيشگاه * بخت بيدارم كشيدى اندر آن محضر مرا

چون بسودم ديدهءتر پيش او بر خاك خشك * سود با فرمان او با سينه‌اش بوذر مرا

از تكلّف دور نطقى از روانم بردميد * چرخ بايد در خطيبى پايهء منبر مرا

گر به دوران من اندر باز گردد عنصرى * بيند اندر خرمنش هم برق و هم صرصر مرا

گر بنشناسند فرزندان دهرم باك نيست * بس بود بر سر همايون سايهء حيدر مرا « 2 »

( 2 ) . ديوان اديب پيشاورى ( به نقل از مناقب علوى ، صص 81 - 82 ) .