مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٦

امير المؤمنين شاه ولايت

امير المؤمنين شاه ولايت

امير المؤمنين شاه ولايت

امير المؤمنين شاه ولايت * خداوند جهان صدر مهيمن « 1 »

ز امر حق تعالى در چنين روز * به تخت خسروى آمد ممكّن

ميان يثرب و بطحا نبى بود * چو موسى در ميان مصر و مدين

خطاب آمد ز يزدان كاى محمّد * على را بر خلافت كن معيّن

چراغ كفر را بنماى خاموش * سراج عقل را بنماى روشن

قدم نه در ره دلجويى دوست * مترس از بغض و كيد و كين دشمن

چو گويى آشكارا قول ايمان * خدايت سازد از هر فتنه ايمن

دليل ليل اللّيل اندرين روز * نما با حجّتى واضح مبرهن

پيمبر ز امر يزدان شد پياده * از آن رعنا نجيب شير اوژن

صنا ديد عرب را خواند يكسر * گشود از مخزن سِرّ قفل مخزن

به بالاى جهاز اشتران ساخت * هماى سدرهء رحمت نشين

به يمن طالع ايمان برافراشت * يمين اللّه را با دست ايمن

به آهنگ جلى « مَن كُنتَ مولاه * على مولاه » گفت ، آن شاه ذو المن

در آن ساعت غريو از خلق برخاست * گروهى شاد شد خلقى به شيون

يكى را خار محنت شد به ستخوان * يكى را بار طاعت شد به گردن

يكى را مغز مىجوشيد در سر * يكى را خون همىجوشيد در تن

و ليكن امر يزدان را به ناچار * نهادندى جبين طوعا و كرها

اى آن كز بيم شمشيرت در آجام * بيندازند شَم شيران اوژن

ز درگاهت سليمانيست سلمان * ز يُمنت باب ايمان امّ ايمن « 2 »

( 1 ) . بخشى از غديريهء اديب الممالك است كه در 1307 ش در تبريز سروده است به مطلع : برآمد بامدادان مهر روشن * به پهناى فلك گسترد دامن ( 2 ) . ديوان اديب الممالك ، صص 372 - 374 .