مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٩

تويى آن حيدر دريا دل گردون مقدار

بى مهر على ( ع ) كه هست ميزان فلاح * سودى ندهد به هيچ كس علم و صلاح

تا باب نجات بر تو گردد مفتوح * از نام على ( ع ) به دست آور مفتاح « 3 »

تويى آن حيدر دريا دل گردون مقدار

تويى آن حيدر دريا دل گردون مقدار

نفس گرديده جرى ، جُرم فزون ، طاعت كم * بسته راه از همه سو جز به خداوند كرم

آن كه با فضل وى آثام نماند به جهان * آن كه با عفو وى اجرام نيايد به قلم

آن كه مهرش شده بر زهر حوادث ترياق * آن كه نامش شده بر زخم سوانح مرهم

گشت مردود ره از ترك رضايش ابليس * گشت منظور حق از يُمن ولايش آدم

رجس برخاست چو او بُد متنفّر ز حرام * بُت برافتاد چو او شد متولّد به حرم

مدح آن دارد كش نيست در اوصاف همال * پاك ز اغراق و اراجيف و اكاذيب و ستم

نيست آن گونه كه در مدحت او هيچ اغراق * نايد اغراق مرا هم به زبان و به قلم

سخنى كان نه ز افراط و ز تفريط عرى است * راستى نزد خرد نيست به معنى محكم

سخن آن گونه سرايم كه در آيين خواص * هست مقرون همه بر صحّت و برهان و حكم

خُفت بر جاى رسول مدنى در شب غار * فارغ از يار و عدو بىطرف از شادى و غم

رفت در مكّه و خود سوره به حج برد و بخواند * و آن كه او را همه خوفى ز خداوند و خدم

روز ميدان به روش سيل و به سختى چون كوه * بى ز انديشه كه خصم است مگس يا رستم

كند با قوّت سرپنجه در از حصن يهود * چون به خيبر ز پى فتح برافراشت علم

مشكلى در كف عزمش بنبودى مشكل * نكته‌اى در ره فكرش بنماندى مبهم

دانى ار قامت اسلام شد از تيغ كه راست ؟ * يا كه ؟ در جنگ ز شمشير نكرد ابرو خم

يا كه بر كَند ز طاق حرم اوضاع بتان * يا كه زد كوكبه فارس يل‌يل بر هم

خالق از خلق شناسى و على را زد نى * يار از غير كنى فرق و صمد را ز صنم

به خدا شرك نياورد به يك چشم زدن * بود خاص اين صفت او را به خداوند قسم

زان كه بشناخته بد هستى خود را كه جز او * نيست موجودى و جز ذات وجود است عدم

داد بر سائل انگشتر و اين بود نشان * كه بر او ختم بود ، جود و سخا ، فضل و همم

گفته آن عالم اسرار كه نبود يكسان * آن كه مىداند و آن كس كه نداند با هم

نيست يعنى اسد اللّه مساوى با كس * كوشد اندر عمل و علم در آفاق علم

( 3 ) . ديوان صفى عليشاه ، ص 263 .