مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٥

اى روى دل‌ها سوى تو ، محراب جان ابروى تو

ناسوت از او پر هاى و هو ، لاهوت از او پر گفتگو * ملكى كه او نگرفت كو ؟ جايى كه او نبود كجا ؟

اى روى دل‌ها سوى تو ، محراب جان ابروى تو * خاك در هندوى تو در چشم انجم توتيا

هم راحت از تو هم تعب ، هم رحمت از تو هم غضب * افسانه‌اى و محتجب ، بيگانه‌اى و آشنا

ذاتى كه مىپايد تويى ، نورى كه مىبايد تويى * هرچ آمد و آيد تويى ، از ابتدا تا انتها

رنج از تو و درمان ز تو ، گنج از تو ثعبان ز تو * عنوان ز تو پايان ز تو هم در الم هم در شفا

كعبه به جز كوى تو نى ، مشعر به جز سوى تو نى * مقصد به جز روى تو نى از سعى مروه تا صفا

باشد مرا گر صد دهان و اندر دهانى صد زبان * آن صد زبان با صد بيان نتوان سرودت يك ثنا

تا فرّه‌ات شد جلوه‌گر افزود گيتى را گهر * چونان كه گردد معتبر مس از وجود كيميا

آن جا كه ارباب سخن چون انجم آيند انجمن * با آفتاب شعر من كمتر ز ذرّات هوا

تا بيش باشد محترم عيد غدير از عيد جم * يارت ز عشرت مغتنم خصمت به عُسرت مبتلا « 1 »

( 1 ) . مناقب على در شعر فارسى ، صص 77 - 78 .