مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٢

در مدح امير المؤمنين ولى اللّه الاعظم و كهف الامم على بن ابى طالب ( ع )

در ذيل وجود او ما لم يزلى هستيم * تفكيك روا نبود مست ازلى هستيم

چون سايه كه از قامت در حركت رفتارى

او علّت و ما معلول او موجد و ما موجود * او عالم و ما معلوم او شاهد و ما مشهود

او مثبت و ما منفى او حاضر و ما مفقود * اندر طلب مقصد ما قاصد و او مقصود

در پى سپرى ما را طرفش ره اسفارى

معراج پيمبر را او بود به حق داعى * كز پرده برون آيد آن شاهد ابداعى

جبريل امين گرديد اندر طلبش ساعى * تا انجمنى سازد از صحبت اسماعى

اندر حجب غيبى شد جلوه‌اش انظارى

در مصطبهء وحدت شد شمع فروزنده * ذرّات تكثّر را خورشيد درخشنده

اندر همهء عالم او صاحب و ما بنده * در عالم جاويدان ما مرده و او زنده

شايان خداونديست بر بنده پرستارى

آن جا كه بود لطفش ما را به بهشتى چه * وان جا كه بود قهرش دوزخ به كنشتى چه

اين آب و گل ما را سختى چه درشتى چه * چون خلقت ما از اوست خوبى چه و زشتى چه

يا قابل نازستيم يا درخور بيزارى

تا حبّ على ما را در دل نكند مسكن * از بيم حوادث نيست يكدل دو جهان ايمن

گيرم كه بيابى راه در باديهء ايمن * از باديهء ايمن موسى نتوان گشتن

تا نور انا الّلهى در دل نكند نارى

اى كشور امكان را فرماندهء خدمت‌خواه * در قبضهء راى تو اجراى قضاء اللّه

احكام تو از ماهى انفاد شده بر ما * فرّاش جلالت زد بر عرش برين خرگاه

جبريل امينت يافت دربانى دربارى

پهناى فلك باشد در پهنهء قدرت تنگ * آرى كه به كوهى كاه هرگز نبود همسنگ

آن جا كه تو عزم آرى گردون نكند آهنگ * پيكار تو طاس لغز خصم تو چه مور لنگ

مورى كه به طاس افتاد او را چه به پيكارى

دست تو كه از ريزش ابر گهر افشانست * احصاى عطاى تو چون قطرهء بارانست

جود تو به هر سائل آفات يم و كان است * انعام تو از احسان بر دعوت امكانست

پروردهء خوان تست چه مورى و چه مارى

با قافلهء غفلت عمرى است كه همراهم * در باديهء ظلمت افتادهء در چاهم

آيين جهالت را از بىخردى شاهم * بر طاعت ابليسى من بندهء درگاهم