مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٢١

در مدح امير المؤمنين ولى اللّه الاعظم و كهف الامم على بن ابى طالب ( ع )

ما را به دو عالم نيست در دل هوس كارى * الا كه بپيماييم ره در طلب يارى

بر دل نبود اى دوست انديشه ديّارى * با ياد تو دل خرم زان رو كه تو دلدارى

از غم چه زيان باشد آن را كه تو غمخوارى

با ياد تو خو گيرم از خوى تو بو گيرم * و ز غير تو رو گيرم بر روى تو سو گيرم

درّاعه فرو بنهيم در دوش سبو گيريم * تا چشمهء ميخانه از باده وضو گيريم

گردن به كمند تست چه سبحه چه زنّارى

اندر ره كوى تو سرگشته و حيرانيم * آشفتهء شهرستيم مجنون بيابانيم

در مكتب عشق تو اطفال دبستانيم * آدينه شويم از او از شنبه گريزانيم

نه در طلب عقليم نى در پى ديندارى

در دايرهء هستى ما نقطهء موهوميم * تقسيم وجودى را از مقسم معدوميم

معدومى منطوقيم نى فانى مفهوميم * بالخاصيه مجهوليم فى الواقعه معلوميم

نقش قلم صنعيم از حركت پرگارى

اين هستى ما را نيست چون هستى او هستى * ليكن كه به نسبت هست بالا طرف پستى

بر آتش او ما را از دور بود دستى * هشيارى او آورد ما را به سرمستى

ورنه كه به ميخانه ما را چه به ميخوارى

مقصود ازين خلقت حق را نبود سودى * مىخواست كه از احسان بر خلق كند جودى

لا بد به وجود آورد هر گونه ز موجودى * تا هست چنين باشد تا بود چنين بودى

تعطيل زبان از فيض شد ممتنع بارى

اين سقف مقرنس را آن كس كه بود بانى * هر لوح منقّش را باشد قلمش مانى

تو خورده مگير او را آبادى و ويرانى * كز صنعت خود هرگز منفك نشود آنى

كس را نرسد بر وى طرّاحى و معمارى

اى ساقى ميخواران وى شاهد بىهمتا * ته كاسه مستان را بذلى بنما بر ما

اسرار نهانى را بر ما كن از آن افشا * اين كشتى هستى را نه جرعه نشان دريا

مستغرق دريا را مستى چه و هشيارى

از نشئهء صهبايت مست ازلى هستيم * هم ثابت در علت هم محو على هستيم