مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢١٨

ترابى ، خاكى قراباغى ( اواسط سدهء 13 ه . ق . )

كه ناگه هاتفى گفتا در آن حيرت به گوش جان * كه فيض معجز شاه عرب گسترده اين بسطت

شه مسند نشين هل اتى و انّما تاجى * سلونى تخت سالارى ، امير لو كشف رتبت

نبى را صهر و ايزد را ولى و خلق را رهبر * شفيع محشر ساقى كوثر ، قاسم جنّت

عقول انبيا حيران در اوصاف كمالاتش * ز تعداد صفاتش اوليا در لجهء فكرت

نمىشد جلوه‌گر در چهرهء يوسف اگر حسنش * به مصر اندر نمىدادند او را مسند عزت

تصور را نمىگنجد ، به فهم در نمىآيد * قلم را كى بود قدرت كه مدحش را دهد صورت

انيس اهل فقر و همدم و غمخوار مسكينان * كفيل جملهء ايتام باشد از ره رأفت

تمنا مىكند « خاكى » كه خاك درگهت بوسد * مكن مولاى خيبرگير محرومش از اين نعمت « 1 »

( 1 ) . سرايندگان شعر فارسى در قفقاز ، صص 166 - 167 .