مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢١١

در ستايش شير يزدان

كردش وصىّ خويش پيمبر به روز خم * ز آواز او هنوز خم چرخ پر صداست

پيغمبر و على را يك دان و يك شناس * ذات و صفات هر دو نه از يكدگر جداست

برده به گاه زَلّت ، آدم به دو پناه * خورده به روز لعنت ابليس از او قفاست

مقصود كردگار مبارك لقاى اوست * هر جا كه در كتاب مبين وعدهء لقاست

از آب ذوالفقارش تا روز رستخيز * شرع نبى هر آينه در نشو و در نماست

در دست اوست روز قيامت لواى حمد * محمود بخت آن كه به زير چنين لواست

وصف خداى باشد ذات وى و محيط * وصف خداى را نه كرانه نه منتهاست

گه در سفينه همدم نوح پيمبرست * گه در كريچه مونس ايّوب مبتلاست

ايزد به دو سپرده در جنّت و جحيم * بر دوستان مبارك و بر دشمنان بلاست

پيش خداى پشت دو تا كردنش دليل * بر بنده بودن وى و يكتايى خداست

از آب ، آسيا را دانى كه جنبشست * ذات وليست آب و همه هستى آسياست

قهر ويست در تك دوزخ كه بهر خصم * آن جا به شكل سلسله و شكل اژدهاست

خاك در على كش و آل على به چشم * كاندر دو چشم عقل گرانمايه توتياست

بر منبر سَلونى و بر تخت لَوْ كُشِف * بنشسته و نهاده به سر تاج انّماست

دستور مصطفى بود و دست ذو المنن * وندر دو كون دوستيش دستگير ماست

خواهى توانگرى دو جهان حبّ او گزين * حبّ على به هر دو جهان طرفه كيمياست

جز بر پى على نبرى ره به شهر علم * كاو سوى شهر علم ترا شهره پيشواست

جز بر دَر على مطلب آرزو سروش * كاين در درِ عنايت و بخشايش و عطاست « 2 »

( 2 ) . ديوان شمس الشعرا سروش اصفهانى ج 1 ، صص 52 - 53 .