مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٠

اى برترين عطّيهء ايزد

هلاك اگر شوم ز غم چه غم كه يار من على ( ع ) * خوشا چنين غمى مرا كه غمگسار من على

قرار جان قرار دل قرارگاه من على ( ع ) * به هر كجا گذر كنم به رهگذار من على

نظر به هر چه افكنم به جز تو نيست مَنظَرا

ز جويبار عشق تو شد از ازل سرشت من * محبت تو تا ابد شدست سرنوشت من

ز عشق كافر ار شوم بتا تويى كنشت من * بهشت را چه مىكنم الا تويى بهشت من

كه در رخ تو جنّت است و در لب تو كوثرا

عليست آن كه مدح او همى بود شعار من * ربوده عشق او ز كف عنان اختيار من

منزه است از اين كه من بگويمش نگار من * روا بود كه گويمش خدا و كردگار من

نمىشدم ز غاليان اگر ز عشق كافرا

شهى كه دين احمدى ( ص ) ز تيغ او رواج شد * بِه تارَك محمّدى ( ص ) تبارك اللّه تاج شد

به راه طالبان حق وجود او سِراج شد * ز احترام مولدش حرم مطاف حاج شد

به دوستى او قسم كه حب اوست مشعرا « 2 »

اسلام شد مشيّد و دين گشت استوار * از بازوى يد اللّه و از ضرب ذوالفقار

آن رحمت خداى كه از لطف عام اوست * شيطان هنوز با همه عصيان اميدوار

آن اولين نظر كه ز رحمت نمود حق * وان آخرين طلب كه ز حق كرد روزگار

اى برترين عطيهء ايزد كه امر تو * بر ردّ و منع حكم قضا دارد اقتدار

از كن غرض تو بودى و پيش از خطاب حق * بودى نهفته در تتق نور كردگار

نابوده را خطاب به بودن نكرد حق * وين نغز نكته گوش خرد راست گوشوار

معنىّ امر كن به تو اين بود در نهان * كاى بوده بوده جنبشى كن و نابوده را بيار

معنى هر درخت كه كارى به خاك چيست * جز اين كه باش و ميوهء پنهان كن آشكار

در ذات خود چو نور ترا كردگار ديد * با تو خطاب كرد ز الطاف بىشمار

( 2 ) . شعر فارسى ، صص 25 - 26 .