مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٩٨

داماد مصطفى و ولّىِ خدا على

مسمار كوب كنگره‌ات را فلك چو ديد * زد كديه گرد تيشه و پروين به التماس

وَهم از تو بَر شدن نتواند به پاى جهد * زان رفعت ترا به فلك مىكند قياس

از نور قُبّهء تو پذيرفته روشنى * آيينهء سپهر به آيين انعكاس

ايوان زرنگار تو چون مِهر بنگرد * غسلى برآرد از خوى خجلت ، به ارتماس

مىخواست آسمان به رواقت نظر كند * گفتش خرد نخست كله را بدار پاس

ز آن سان كه با خداى ، خداوندگار تو * شد مُشتبه به طايفه‌اى ناخدا شناس

چون آهويى كه بگذرد از مرغزار شير * خور بگذرد به بام تو با وهم و با هراس

گر مرغزار شيرت خوانم شگفت نيست * كاندر تو خُفته شير خدا پيشواى ناس

داماد مصطفى و ولىّ خدا على * كاسلام شد ز نصرت تيغش قوى اساس

در جنگ خيبر ار نشدى حامل لوا * تا حشر داشت رايت اسلام انتكاس

يك تن احد شناس به دشت احد نبود * دين را نكردى از دم شمشيرت احتراس

تيغش هلال عيد ظفر شد به روز بدر * و رنه عدو به كِشتهء دين برده بود داس

آن كس كه داشت رتبهء هارونى اى دريغ * كايد همى ز سامريش نهى لا مساس

الحق روا نبود كه ناحق كند حلول * در كاس شير حنظل و در غاب شير كاس

مفضول را چگونه به فاضل تقدّم است * نسناس ناس ، كى شود آنگه امام ناس

هر هرزه را چه زهره ، كه زهرا طلب كند * الّا شهى كه زُهره به بامش كند تماس

از نام ، كس خليفه نشد گو بيار فضل * گر كنيه افتراس نيابد ز بو نواس

نه پشت خدمتش را آسيبى از كَسل * نه جيب طاعتش را شبخونى از نعاس

تيغش كه داس كشتهء اعدا لقب گرفت * ز آن رو بُوَد كه كِشتهء ايشان كند كداس

كوته نظر شناخته او را خدا از آنك * نشناخته است پايهء مرد خدا شناس « 2 »

( 2 ) . على ( ع ) در شعر و ستايش فارسى ، صص 140 - 141 .