مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٨٣

ولىّ حضرت عزّت

زهى مقصود اصلى از وجود آدم و حوّا * غرض ذات همايون تو از دنيا و ما فيها

شد از دستت قوى دين خدا آيين پيغمبر * شكست از بازويت مقدار لات و عزّت عزّى

رخ از خواب عدم ناشسته بود آدم كه فرق تو * مكلّل شد به تاج لا فتى و افسر لو لا

نگشتى گر طراز گلشن دين سر و بالايت * نديدى تا ابد بالاى لا پيرايهء الّا

در آن روز سلامت سوز كز خون يلان گردد * چو روى ليلى و دامان مجنون لاله‌گون صحرا

كمان بر كشته بربندد گره چون ابروى ليلى * علم بگشايد از پرچم گره چون طرّهء سلمى

ز آشوب يلان و گير و دار پر دلان افتد * بدان سان آسمان را رعشه بر تن لرزه بر اعضا

كه پيچد برّه را بر پاى حبل كفّه ميزان * در افتد گاو را بر شاخ بند تركش جوزا

يكى با فتح همبازى يكى با مرگ هم بالين * يكى را اژدها بر كف يكى در كام اژدرها

كنى چون عزم رزم خصم جبريل امين در دم * كشد پيش رخت رخشى زمين پوى و فلك پيما

سرافيلت روان از راست ميكالت دوان از چپ * ملايك لا فتى خوانان برندت تا صف هيجا

اگر حلم خداوندى نياويزد به بازويت * چو يازى دست سوى تيغ و تازى بر صف اعدا

ز برق ذوالفقارت خرمن هستى چنان سوزد * كه جاندارى نگردد تا قيامت در جهان پيدا

ز خاك آستان و گرد نعلينت كند رضوان * عبير سنبل غلمان و كحل نرگس حورا

ز افعال و صفات ذاتت آگه نيستم لكن * تو را دانم امام خلق بعد از مصطفى حقّا

به هر كس غير تو نام امام الحق بدان ماند * كه بر گوسالهء زرّين خطاب ربّنا الاعلى

من و انديشهء مدح تو بادا زين هوس شرمم * چسان پرّد مگس جايى كه ريزد بال و پر عنقا

پى بازار فرداى قيامت جز ولاى تو * متاعى نيست در دستم منم آن روز و آن كالا

نپندارم كه فرداى قيامت تيره‌گون گردد * محبّان ترا از دود آتش غرّهء غرّا

قسيم دوزخ و جنّت تو و در عرصهء محشر * غلامان تو را انديشه از دوزخ بود حاشا

الا پيوسته تا احباب را از شوق مىگردد * ز ديدار رخ احباب روشن ديدهء بينا

محبّان ترا روشن به رويت ديدهء حق بين * حسودان ترا بىبهره ز آن رو ديدهء اعمى « 3 »

( 3 ) . همان ، صص 32 - 37 .