مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٨١

على آن شهسوار بدر و صفّين

دو گوهر بود در گنجينهء جود * كه گنجورش رخ از گنجينه بنمود

به آن دادند دين را استقامت * به اين دادند منشورِ امامت

ز روىِ آن روان افروزى ما * به دستِ اين كليدِ روزى ما

رسيده بر مقام كبريايش * كه خوانَد هر خداوندى خدايش

خداوندانِ عالم را خداوند * بود آن كس كه بىمثل است و مانند

چو وضعِ حملِ او اندر حَرَم شد * حَرَم مسجود عالم لاجرم شد

حرم او راست راهى حلقه در گوش * به سوگ اوست جاويدان سيه‌پوش

حريم او كه پاكان را مطافست * مَلَك پيوسته آن جا در طوافست

ز انبوهِ مَلَك در روضهء او * نگه را خورد بينى پشت و پهلو

. . .

فلك را برترى از پايهء او * مَلَك را آشيان در سايهء او

تو پا بر دوش پيغمبر نهادى * تو در از قلعهء خيبر گشادى

در بتخانه‌ها را جمله بستى * تو عهد بت‌پرستى را شكستى

تو در گهواره كشتى اژدها را * تو كردى زنده شرع مصطفى را

تو كردى حكم بر خورشيد تابان * كه از مغرب برون آمد شتابان

به بستر لحظه‌اى شب‌ها نخفتى * همه شب با ملائك راز گفتى

همه شب تا سحر در راز بودى * فلك را در به رويت باز بودى

ز عالم رشتهء الفت گسستى * به هر جا بىكسى ، با وى نشستى

تويى نوباوهء باغ كرامت * تويى سر لوحِ ديوانِ امامت

چراغ دين و ملّت گشت روشن * در اين ظلمت‌سرا از چارده تن « 2 »

. . .

( 2 ) . همان ، صص 27 - 29 .