مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٨

در منقبت حضرت امير المؤمنين على ( ع )

از هواى حضرتش جايى نمىگيرد قرار * طايرى كز آشيان سدره مىگردد سفير

دشمن حيدر چه خواهد كرد با تيغ دو سر * حيلهء روبه چه خواهد بود با پيكار شير

وقت خونريزى شها چون آورى پا در ركاب * پر دلان را گرم گردد زاتش كين دار و گير

قامت گردون ز خون باشد چو نخل ارغوان * رمح و خنجر شاخ و برگ غنچه‌اش پيكان و تير

بگذرد از خود و جوشن ناوك خارا شكاف * آن چنان آسان كه گويى سوزن آيد بر حرير

ز آتش تيغ و سنان گردد تنور حرب گرم * گر ز هم از استخوان پر دلان سازد خمير

تير همچون غمزهء خوبان به كار دست برد * پر دلان چون عاشقان در دادن جان ناگزير

بسكه گرد از جاى خيزد عقل گويد كاين زمان * چون زمين بر آسمان شد آسمان آيد به زير

هم زمين از بس كه دهشت باز ماند از قرار * هم فلك از بس كه حيرت باز ماند از مسير

مىسزد آن جا كه اقبال تو باشد رهنما * مىشود آن جا كه انصاف تو باشد دستگير

كبك را مهد فراغت چنگل تيز عقاب * آهوان را خوابگاه ناز در آغوش شير

داورا دارد اميد ياورى از حضرتت * عاشق مسكين كه از حسن عمل باشد فقير

بى شك ايمن مىشود از هول روز رستخيز * سر برآرد از لحد چون يا على گويان دلير

تا بود با مهر و كين پيوند اهل روزگار * دوستانت شادكام و دشمنانت در سعير

در منقبت حضرت امير المؤمنين على ( ع )

در منقبت حضرت امير المؤمنين على ( ع )

من به جان دامن فشان دامن كشان آن نازنين * حيرتم بسيار و كارم با نگاه واپسين

آن چنان مىزيبدت جان‌هاى مشتاقان فدا * كافريده بهر نازت گوئيا جان آفرين

ساختى از جلوه‌اى كار مرا گفتى خوشست * دلستانى آن چنان و جان سپارى اين چنين

در دلى نگذاشت تاب آن سنبل جادو فريب * از جهانى برد خواب آن نرگس سحر آفرين

امتيازى نيست روز مستمندان را ز شب * تا شب و روز رخ و زلف بتان شد همنشين

كشتن همچون منى را حيف باشد يك نگاه * غمزه را چندين چرا بايد نشاندن در كمين

مىتوان دانست كافتاده است دور از گلشنى * مرغ غمگينى كه مىنالد به آواز حزين

لايق كشتن نيم در دام و آزادى خطاست * با گرفتارى بسازم چون نه آن باشد نه اين

همچون آن مفلس كه يابد گوهر سنگين بها * اين كه خواهى رفتنم از دست مىدانم يقين

ذوق جان دادن هزاران فرصتم در دام حيف * كان شكار افكن به سر وقت من آيد از كمين

چون جرس با آن كه از هم نگسلد فرياد من * مشكل افتاده است كارم با دل محمل نشين

دست‌رس باشد اگر صد جان مرا در پاى او * يك به يك افشانم اما نشنوم يك آفرين