مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٦

در مدح مولاى متقيان على ابن ابى طالب ( ع )

گر فى المثل به دشمن او مهربان شود * بيند خط شعاع همه خنجر آفتاب

اى موكب جلال تو را چرخ گرم سير * در آن ميانه از همه واپس‌تر آفتاب

هم نوح و هم سفينه تويى در ولاى تو * در بحر آبگون فكند معبر آفتاب

ماند از براى پاس ادب حضرت تو را * در زينهء چهارم اين منبر آفتاب

جز مدحت جلال تو حرف دگر نيافت * گرديد پاى تا سر اين دفتر آفتاب

تو آفتاب دينى و اصحاب چون نجوم * نور ستاره را چه كند كس در آفتاب

حجت كسى نمىطلبد دعوى ار كنم * كز روشنان چرخ بود انور آفتاب

راى تو گر سپاه كشد بر فلك شود * هر ذره‌ات ز گرد ره لشكر آفتاب

در سايهء لواى تو شايد كه جا كند * خواهد پناه اگر به صف محشر آفتاب

بر آسمان عزتت اولاد انجمند * تا بنده ماه آن تو و پيغمبر آفتاب

شب را اگر به طوف تو بايد چنان كه روز * نوبت به اختران ندهد ديگر آفتاب

در كان اثر نهشت ز وى دست بخششت * چندان كه سعى كرد به جمع زر آفتاب

رايت اگر سكون فلك اقتضا كند * بر زورق سپهر شود لنگر آفتاب

گر سيلىاى خورد ز نهيب تو بر فلك * گردد كبود چون گل نيلوفر آفتاب

لاغر شود اگر چو هلال از هواى دل * باشد ركاب رخش ترا درخور آفتاب

نعلش در آتشست كه مانند ماه نو * از نعل دلدل تو كند افسر آفتاب

رايت اگر به تربيت آسمان رود * گردند اختران به فلك يكسر آفتاب

از سادگى به دعوى اخلاص و بندگيت * آورد صفحه‌اى كه كند محضر آفتاب

در روضهء تو عود بر آتش مگر نهد * چون خادمان نهاده به سر مجمر آفتاب

اى آمده به خدمت تو همچو بندگان * گاهى ز باختر گهى از خاور آفتاب

آخر روا مدار كمين بنده در شتا * ميرد به فرض اگر ننشيند در آفتاب

از مهر پرتوى نفتد در خراب من * سايد كلاه دشمن جاهت بر آفتاب

يك ذره التفات تو كافى بود مرا * اى بندگان جاه ترا چاكر آفتاب

در هر دو عالمم به نوايى رسان ز لطف * بر نيك و بد چو هست ضياگستر آفتاب

رحمى كه از زمانه كريمى نمانده است * كز من خرد به قيمت خاكستر آفتاب

تا انقضاى گردش اين چرخ نيل فام * در صبح احمر آيد و شام اصفر آفتاب

روى عدوت زرد و رخ دوستان تو * سرخ از طرب چنانچه به صبح اندر آفتاب