مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٥

در مدح مولاى متقيان على ابن ابى طالب ( ع )

روزى كه در درون دل من درآمدى * بيرون نكرده بود سر از خاور آفتاب

بىپرده وقت صبح بيا بر كنار بام * تا باز پس كشد سر از اين منظر آفتاب

از مهر پرتوم نفتد در خرابه روز * من در طمع كه شب بكشم در بر آفتاب

بى روى تو علاج خمارم نمىكند * شب تا به روز اگر دهدم ساغر آفتاب

باور ز بخت تيره ندارم وصال تو * آرى كسى به شب نكند باور آفتاب

ماه چهارده ننمايد ميان شب * زين گونه خوش كه روى تو از عنبر آفتاب

من تيره روز گشتم و ناسور زخم دل * تا شد ترا مصاحب مشك تر آفتاب

قد تو سرو و زلف تو سايه رخ تو مهر * سايه به پاى سرو و ترا بر سر آفتاب

انصاف اگر ترازوى عدل آورد به كف * باشد ز ذره پيش رخت كمتر آفتاب

مهر فلك كه پرورش لعل مىدهد * شرمنده شد به عهد تو جان‌پرور آفتاب

گلبن به سعى مهر برآرد به بوستان * قد تو گلبنى است كه آرد بر آفتاب

جز زلف و كاكلت كه ز سايه دهد نشان * از پاى تا سر تو بود يكسر آفتاب

يك آفتاب نيست كه از رشتهء ميان * پيوسته است حسن به يكديگر آفتاب

برگ گل است و شكر مصرى نگار من * از لعل حقه‌اى كه نهاده در آفتاب

گر نه پى صلاح دل دردمند ماست * مىپرورد براى چه گل شكر آفتاب

در محفلى كه شمع رخت جلوه مىنمود * پروانه‌وار مىزند آن جا بر آفتاب

شادم كه ريخت در وى اگر پير ميفروش * ذرات خاك ميكده شد اكثر آفتاب

اين دل نبود قابل فيضى و گرنه ساخت * از ريزه‌هاى سنگ بسى گوهر آفتاب

چندان كه باخت نرد تكاپو درين حصار * بيرون برفت مهره‌اش از ششدر آفتاب

هر روز مىنهد به زمين روى تابناك * گويا به بوى عاطفت داور آفتاب

جوياى كوى كيست كه در طى اين بروج * هر روز مىرود به ره ديگر آفتاب

تا ره برد به خاك در شحنهء نجف * گردد در آسمان ز پى رهبر آفتاب

زين گونه بر سپهر برآمد ازين كه داشت * بر جبهه داغ بندگى حيدر آفتاب

بس تفته است و سوخته چندان عجب مدار * افتد اگر به پاى شه كوثر آفتاب

آن سرورى كه بهر نمازش ز باختر * آورد باز معجز پيغمبر آفتاب

آن صفدرى كه كسب ظفر تا كند ازو * شايد به مهچهء علمش پيكر آفتاب

لرزد به خود هنوز برين قلعهء بلند * زان دم كه كند شاه در از خيبر آفتاب

سر در نياورد به فلك گر بياورد * بهر كمينه چاكر او مغفر آفتاب