مناقب علوى در آئينه شعر فارسى ( فارسي ) — الصفحة ١٧٣

اى مظهر سخا

مپسند بيش ازين ، تو كه غمخوار عالمى * كز بار غم شود الف قامتم دو تا

اين بود مطلبم به جناب تو عرض شد * گردد اگر قبول دگر نيست مدعا

با يار مهربان ز دل دردكش حزين * آهى بسست طول سخن مىدهى چرا

افتاده در صوامع افلاك غلغله * از بس رسا بود نى كلك ترا نوا

ختم سخن نما به دعايى ز روى صدق * اكنون كه هست صبح اجابت جبين گشا

تا هست مست شور تو سرهاى سرخوشان * تا هست گرم عشق تو دل‌هاى آشنا

از جوش ذكر و غلغل زوار روضه‌ات * پيوسته باد گنبد افلاك پر صدا

بيگانه نيست در نظر رهروان عشق * گر نام اين قصيده نهم منهج الولا « 3 »

( 3 ) . همان ، صص 133 - 135 .